Aangezien Serdar en ondergetekende als assistent-coaches de wedstrijd met de meiden maar nét uit het vuur hadden weten te slepen, waren de voetbalgrapjes tussen coach Izabel en ons voor de wedstrijd over en weer niet van de lucht. En daar kwamen ook de coach van Always Forward aangelopen. Ook die waren de vorige pot natuurlijk nog niet vergeten. Sterker, ze bleken zich buitengewoon goed te hebben voorbereid op deze ‘prestige-pot’. De wedstrijd werd afgewerkt op veld 1, logisch voor een pot in de hoogste meidencompetitie. Uw verslagever eigende zich een plekje toe op het enige echte stoeltje op de zittribune. Onder het bordje ‘Pers’. Daarbij waande ik me in Rotterdamse De Kuip, maar dan vooral vanwege die irritante palen die voor je neus staan en je het uitzicht benemen.

Izabel koos voor de gebruikelijke 1-3-4-3 opstelling, met een geblesseerde Nina op doel. Kiki begon in de spits, Resa op de bank. Verder was de bezetting in het veld vrij logisch. Omdat Noa ziek was, mocht Quinty als invalster van de MO17-1 meedoen. Onze meiden hadden er duidelijk zin in, onder het heerlijke zonnetje bij een graadje of 10 Celsius. In de 1e minuut de eerste kans, afstandsschot van Aya ging voorlangs. In de 2e minuut de tweede kans, Kiki maakte het de keepster lastig, maar schoot tegen haar op. Twee minuten later het eerste speldenprikje van Always Forward, maar dat werd een simpele vangbal voor Nina. Maar wat ik al schreef, de Hoornse coaches hadden zich goed voorbereid. Als onze aanvallers en middenvelders druk wilden zetten, haalden de Hoornse verdedigers de bal er simpel uit, door terug te spelen op hun keepster. Deze gaf dan vervolgens een lange bal, met de intentie die achter onze verdedigsters te laten vallen. Als dat niet lukte, vingen onze verdedigers de bal op en schakelden wij snel door naar het middenveld en de aanval.

In de 7e minuut viel de lange bal voor het eerst achter onze verdediging wat resulteerde in de eerste serieuze uitbraak van Always Forward over links, de bal ging vervolgens helemaal naar rechts, maar het schot ging over. Ondertussen raakte ik al snel onder de indruk van de scheidsrechter. Hij was lekker duidelijk zonder teveel aanwezig te willen zijn. Na 10 minuten merkte ik dat het spel van beide kanten steeds rommeliger werd. Ballen gingen vaak door de lucht en beide ploegen gaven elkaar geen centimeter ruimte. In de 15e minuut ging het voor het eerste keer echt fout. Weer een lange bal van de keepster dwars door het centrum. Een van onze verdedigsters probeerde de bal ‘dood’ te maken, wat haar altijd lukt, maar daarbij stuitte de bal dit keer van haar voet en werd zo onbedoeld een assist doordat de spits alleen op Nina kon aflopen: 1-0. Twee minuten later gelijk een goede Haarlemse aanval van achteruit, Puck op Kiki, die stak Moxica weg, maar haar schot ging net voorlangs. In de 20e minuut weer een counter van Always Forward, hij rook naar buitenspel maar werd over geschoten.

In een korte tussenanalyse noteerde ik op de perstribune: “We zijn op het middenveld te onrustig aan de bal om het Always Forward moeilijk te maken. Die voetballen trouwens met veel vertrouwen en een positieve instelling. En zijn scherp achterin. Onze verdedigers hebben het lastig met hun directe tegenstanders in de één-op-één-situaties en met de lange ballen over hen heen. En ook onze aanvallers winnen hun duels niet, en kunnen geen druk op de bal houden.”

In de 23e minuut stonden we achterin weer één-op-één. De Hoornse linksbuiten won haar duel en was er vandoor 2-0! Izabel begon wat te wisselen: Resa kwam er in voor Sjimmy en Puck ging meer naast Resa staan, dus een soort 1-4-3-3. Dat was een bewuste keuze, om wat meer zekerheid en vertrouwen in te bouwen, maar ja er was nu echt maar één ploeg die voetbalde.... Always Forward. Ondertussen was ik waarschijnlijk de enige aanwezige HFC-er die dacht: “Maar wat een heerlijk leerzame pot zo!!”

In de 36e minuut won Moxica, van kant gewisseld met Quinty, haar duel en gaf af op Meadow die over schoot. Maar die actie gaf mij als burger weer wat moed. Een minuut later weer een schotkans voor Meadow nadat ze dwars door het middenveld sterk was opgestoomd. Drie minuten later stak Aya Kiki prachtig weg, maar een geweldige redding van de Hoornse keepster, voorkwam de aansluittreffer. Even later gleed het standbeen van Meadow bij een afstandsschot onder haar weg, op het harde en natte kunstgrasveld. Ze kwam verkeerd terecht, op haar schouder (!) en moest worden gewisseld. Sjimmy kwam er weer in, waardoor Resa naar de spits verhuisde en Kiki naar het middenveld. Vlak voor rust werd een voorzet van hun rechtsbuiten tot doelpunt gepromoveerd, doordat de bal zo over Nina in de verre hoek zeilde: 3-0.

En dat was precies dezelfde ruststand als twee weken geleden...

De tweede helft begon Izabel met Ayse op linksachter. Ging Mendel nu naar linkshalf? Spelen we een soort 1-5-3-2 of zo... Ik noteerde dat ik dat straks maar eens moest navragen. Wat er in de rust precies in de kleedkamer is gezegd weet niemand, en dat blijft zo, maar onze meiden kwamen er in ieder geval ‘goed’ uit. In de 47e minuut nam Ayse een vrije trap, die zo achter de verdediging van Always Forward viel en Aya was attent: 3-1. Een soort koekje van eigen deeg. Op de perstribune gingen we er eens goed voor zitten. Cato was op rechts in een soort wingback-positie terecht gekomen en bevond zich in de 55e minuut ineens aan de rand van de ‘16’. Haar harde schot ging richting de winkelhaak, maar vloog er net naast.

Het was een mooi gelijk opgaande pot geworden. Een enorme kans voor Always Forward, uiteraard uit een counter, werd verijdeld door de goede duelkracht van Cato die daarmee Nina zodanig hielp dat die kon ingrijpen. Het tempo lag razend hoog nu! De scheidsrechter kwam ogen en oren te kort. Er werd onderling flink 'gecoacht’... zullen we maar zeggen. In de 60e minuut een ware belegering van het doel van Always Forward, met een schot van Resa, en de afvallende bal van Moxica, voorlangs, tot gevolg. De wedstrijd ontvlamde volledig. HFC rook de aansluittreffer en Always Forward bleef sterk in de duels. Ik zag de nodige pittige duels, soms met een overtreding en een gele kaart tot gevolg. De scheidsrechter hield het kort. Weer een afstandsschot, van Aya op aangeven van Puck, scheerde langs de paal.

Dan de 65e minuut. Na een overtreding op het middenveld nam Always Forward een lange vrije trap. Deze werd verkeerd beoordeeld door onze verdediging en vervolgens door hun spits simpel binnen gelopen 4-1. Maar je zag de Haarlems koppies niet naar beneden gaan hoor! In tegendeel! De eerstvolgende aanval leverde een sterke actie van Moxica op, die van de rand ‘16’ net over de kruising schoot. Een minuut later weer een mooie aanval via Nouhayla en de inschuivende Sjimmy. Resa was er als de kippen bij met een rebound op een schot van Aya: 4-2. Weer een minuut later werd er goed druk gezet op de verdediging van Always Forward die er dit keer niet onderuit konden voetballen en weer was Resa attent: 4-3! Wat gebeurde hier allemaal!!

In de 75ste minuut werd een machtig schot van Kiki, geblokt. Oefffff. Weer een fel duel. Weer een gele kaart. Nu moest Nouhayla geblesseerd van het veld worden gedragen. Zag ik daar nu Meadow weer het veld inlopen?!? Ze hield haar linkerarm alsof hij in een mitella zat... Daar was Aya op rechts erlangs in kansrijke positie, maar de keepster greep wederom goed in. Meadow ging er, onder protest, toch maar weer uit, Quinty kwam erin. Een geweldige bal van Aya, net iets te scherp voor Resa. In de 80e minuut een corner voor HFC, wat een scrimmage, wat een gevecht! Heerlijk! Volgende corner, Aya kopt voorlangs, via een verdedigster. De derde corner op rij werd door Resa naast gekopt. Het was allemaal niet meer gepolijst, maar de inzet maakte alles goed. In de 85ste minuut: een bal tegen de paal! Onze paal dan... om maar even aan te geven dat Always Forward zeker gevaarlijk bleef. Een minuut later, dook Nina zelfs de bal uit de verre hoek!!

Een zelfde stand bij rust als twee weken geleden, dezelfde eindstand met nog vijf minuten te spelen… het enige wat nu nog miste, was onze 4-4 die zou worden afgekeurd voor buitenspel... in deze voetbalwedstrijd in de omgekeerde wereld!

In de 87ste minuut leverde een voorzet van Aya vanaf rechts, een reuzekans op voor Mendel bij de  tweede paal, maar dat vroeg iets te veel van haar acrobatische vaardigheden. Een minuut later, een overtreding op Kiki leverde een vrije trap op... dicht op de ‘16’. Aya ging achter de bal staan… schoot… in de handen van keepster! Op de perstribune was ondertussen iedereen gaan staan. Nog maar eens een slalom van Moxica, maar het schot miste kracht, in de ‘dying seconds’ van deze veldslag. Nog een schot van Aya, voorlangs... De coach van Always Forward vroeg aan de scheidsrechter ‘hoe lang nog?!?’. Hoe lang nog in deze krankzinnig meeslepende titanenstrijd?!? Nog een keer een aanvalskreet van Resa... Nog een corner!! Kopbal in de handen van keepster. En toen floot de scheidsrechter af.

Speelsters vielen op de grond, maar werden toegejuicht onder applaus door de toegestroomde supporters, van beide kanten. Coach Izabel glom van oor-tot-oor. Supertrots was ze, op de tweede helft van haar meiden. Of misschien meisjes, vergeleken bij deze fitte oudere Hoornse tegenstanders. De coach van Always Forward glom ook en terecht. Om de reclame voor het meidenvoetbal. Maar vooral omdat hij had gewonnen en revanche had kunnen nemen voor twee weken geleden. Op de terugweg in de auto was het opvallend stil. Vermoeid werd er nog wat nagepraat over de tactiek van de tegenstander. Die speelden met “vijf achterop, waarbij de twee wingbacks steeds naar binnen knepen waardoor er een ruit op het middenveld ontstond dat tussen onze ruit door voetbalde met ruimte op de flanken…”. Eerlijk gezegd begon mijn hoofd te tollen bij deze ‘analyse van de omgekeerde wereld’. Vervolgens zetten we toch maar wat muziek op: “Yellow” (card) van Coldplay. Lekker hard, wel zo toepasselijk vandaag!

Bob Klijn