Excelsior verschijnt niet in tricolores maar in smaakvol groen (met een tikje geel) op het veld. De jonge ploeg uit Maassluis valt me qua veldspel een beetje tegen, maar blijft met name door een paar razendsnelle aanvallers tot de laatste seconden gevaarlijk.

Ons Eerste speelt iets verzorgder en feller dan vorige week in Volendam (ik ben dat geheel eens met Gerard de Graaff en die kan het weten), maar steeds speelt door mijn hoofd de vraag: wie gaat de 1-0 maken? Dat had ik in Volendam ook al. Die goal is verschrikkelijk belangrijk. En dat zou ook nu weer blijken.

Wij vallen wat meer aan dan Excelsior en creëren ook meer kansen: o.a. Cédric Girault (die als enige veel ruimte krijgt) in 11', Flip Klomp in 24' en Levi de Wilde in 37'. In alle gevallen redt de keeper van Excelsior.

Maar ook onze keeper Mitchel Michaelis verricht in 28' een belangrijke redding met de voet op een uitbraak van Excelsior. Later zal hij dat nog eens doen, maar daarop kom ik nog terug.

We zijn beland in de extra tijd van de eerste helft als eerst Ruben Heeremans verdedigend goed redt en daarna Levi de Wilde via een corner, een schot van Flip Klomp en een redding van de keeper van Excelsior uit de rebound raak schiet: 1-0!

Ik heb, zittend in vak AA op de hoofdtribune van veld 3, de goal niet zelf kunnen constateren (ik zag alleen het net bollen), maar na mijn desperate uitroep “wie heeft er gescoord?” riepen de meesten mij de naam van Levi toe.

Dat is dan heerlijk pauzeren. Ik zat toch al tussen louter ervaring in, namelijk Manty Scholtmeijer en Henny Wijkhuizen, resp. de oudste en één na oudste binnenlandse HFC-er. En dan komt er nog eens een grootheid als Johnny Honnef bij. Keek ik in 1960/61 met ademloze bewondering naar.

Inmiddels verneem ik ook dat Rabbi Mwenda over een paar weken weer fit is. We worden weer hoopvol. Maar weten ook dat er nog een tweede helft gespeeld moet worden.

Die tweede helft wordt absoluut geen eenrichtingsverkeer naar ons doel. De aanvallen gaan over en weer. Invaller Joas Kors krijgt wat kansjes, maar de grootste kans is voor Excelsior in 72' als een aanvaller alleen voor Mitchel verschijnt. Ik zag het schot er al ingaan, maar Mitchel redt wonderbaarlijk met de hand. Een cruciale redding, zijn tweede dus.

En dan komen er heel wat andere redders in beeld. Iedereen toont, om met de voorzitter te spreken, Ausdauer. Niels Donker verbijt zijn blessure en blijft tot en met de laatste minuut trekken en sleuren. En onze verdediging staat weer als een huis. Ruben Heeremans, André Morgan en Marijn Ploem (die dit seizoen beter dan ooit speelt) koppen en trappen alles weg. Zo wordt de uiterst belangrijke zege binnengesleept.

En weer hebben we gewonnen op veld 3. Ik ben niet zo van de percentages, maar ik schat dat van de 24 behaalde punten een groot percentage is binnengehaald op veld 3. In ieder geval hebben wij maar 1 uitwedstrijd gewonnen (AFC) en op RCH hebben wij niet veel punten gehaald. Een weinig voetbalinhoudelijke opmerking, ik besef het, maar een mens zoekt altijd naar diepere gronden.

Als we deze wedstrijd verloren hadden, waren we voor de eerste keer onder de gevreesde streep beland. Als er niet drie evidente degradatiekandidaten bij zitten, en dat is nu het geval, is dit bij een gemiddelde van iets meer dan 1 punt per wedstrijd een levensgevaarlijke competitie.

Is het nu dus tijd om even achterover te gaan leunen?

Antwoord: neen.

Heel veel succes volgende week in Veenendaal tegen GVVV!

Willem Padt
Foto's: Robert van Koolbergen

Kijk op HFC TV voor een hele korte samenvatting