Ausdauer vind ik een mooi Duits woord. Het is het beste in het Nederlands te vertalen als doorzettings- of uithoudingsvermogen. Alleen klinkt het zoveel krachtiger: Ausdauer.

Ausdauer is misschien wel de meest onderschatte kwaliteit in het voetbal. Techniek, snelheid en tactiek krijgen vaak de meeste aandacht, maar juist in moeilijke tijden blijkt wie er echt staat. En moeilijk, dat zijn de tijden nu voor ons Eerste. Het elftal is de laatste tijd langzaam maar gestadig gezakt naar de 15e plaats op de ranglijst, nog net boven de gevreesde streep. Dat doet pijn, voor spelers, staf en supporters, zeker omdat er niet slecht gevoetbald wordt. Maar voetbal wordt niet alleen beslist op mooie dagen, het eindresultaat wordt vaak bepaald in fases waarin het moeizaam gaat, elk punt bevochten moet worden, elk duel telt en elke wedstrijd voelt als een kleine finale.

Juist nu gaat het om blijven geloven. Om niet weg te duiken, maar verantwoordelijkheid te nemen. Om te knokken voor elke meter, elke bal, elke seconde. De ranglijst liegt niet, maar bepaalt ook niet het karakter van een ploeg. Dat karakter zie je pas wanneer het tegenzit. Wanneer winnen niet vanzelf gaat, maar afgedwongen moet worden. Door samen te blijven, door hard te werken en door niet op te geven, ook niet als het vertrouwen onder druk staat.

Die mentaliteit geldt niet alleen op het veld, maar ook daarbuiten. Als club zitten we in een overgangsfase. Ons nieuwe clubhuis komt eraan, iets waar we allemaal enorm naar uitkijken. Maar tot het zover is, vraagt ook dat nog even geduld en Ausdauer. Soms is het behelpen, soms is het wachten, maar we weten waarvoor we het doen. Straks staat er iets moois dat past bij de historie en de toekomst van HFC. Ook hier geldt: volhouden, samen, met het vizier op wat komt.

Voor mij persoonlijk is Ausdauer als voetballer altijd een sleutelwoord geweest. Ik was geen groot speler. Geen natuurtalent dat alles vanzelf leek te kunnen. Maar wat ik wel had, was de wil om te blijven werken en vechten, om te winnen ten koste van heel veel. Om extra meters te maken, om niet op te geven na een mindere wedstrijd, om steeds weer op te staan. Juist daardoor heb ik uiteindelijk bovengemiddeld ver kunnen komen op het veld. Niet omdat ik de beste was, maar omdat ik bleef doorgaan.

Misschien is dat wel de belangrijkste les voor dit moment. Ausdauer wint geen wedstrijden op papier, maar het legt wel de basis voor alles wat volgt. Voor punten, voor groei, voor trots. En uiteindelijk voor betere tijden.

Just Spee
Voorzitter Koninklijke HFC

Eerder al heb ik gezegd dat ik houd van de prachtige historie van onze club, maar dat ik nog meer houd van de toekomst die we samen maken.

Iedereen die zich verdiept in de geschiedenis van HFC raakt onder de indruk. Als oudste voetbalclub van Nederland dragen wij een rijk verleden met ons mee, vol tradities, verhalen en prestaties die diep verankerd zijn in het Nederlandse voetbal, in de club en in de harten van ons allemaal. Die historie verdient respect en koestering. Maar hoe mooi het verleden ook is, wat mij misschien nog wel meer raakt, is de toekomst die voor ons ligt. En 2026 belooft daarin een bijzonder jaar te worden.

Als coach van een jongensteam op HFC (met overigens ook een zeer talentvol meisje in de gelederen) vind ik het al vele jaren belangrijk de tegenstander een warm onthaal te geven. Welkom bij HFC! Laten we er een sportieve wedstrijd van maken. Mocht de wedstrijd om welke reden dan ook even uit de hand lopen, laten we elkaar dan even opzoeken om het samen op te lossen. Koninklijk zijn is een prachtig predicaat, maar het komt ook met verplichtingen. Voorbeeldgedrag. Af en toe op je lip bijten als je denkt dat de scheids het misschien ook anders had kunnen zien. En je team, de aanvoerder en de ouders langs de lijn vriendelijk vragen hetzelfde te doen. 

Als bestuur van HFC doen we niet anders bij thuiswedstrijden van ons Eerste. Het is een goed gebruik dat het bestuur van de tegenstander ook aanwezig is. Wij zorgen met hulp van Marcel, Bianca, Jasper en vele anderen dat ze zich welkom geheten voelen. Dat vinden we belangrijk. Aan tafel een goed gesprek. Wat speelt er bij jullie? Hoe gaat het in de competitie? Uit respect voor elkaar. En als je geluk hebt, leer je nog eens wat. We bedanken de aanwezige scheidsrechters voor de leiding. Ongeacht de uitslag. 

De gemeente Katwijk kun je gerust het kloppende hart van het amateurvoetbal noemen. Drie clubs uit de regio spelen jaarlijks in de hoogste regionen van  de Tweede Divisie. Van de laatste 4 titels als ‘algemeen landskampioen bij de amateurs’ gingen er drie naar Katwijk (2x VV Katwijk, 1x Quick Boys). Ook Rijnsburgse Boys werd twee keer landskampioen bij de zaterdagamateurs. Het gerucht gaat dat enkele van deze clubs ambities hebben om hogerop te gaan. Betaald voetbal. We hebben in recente edities van het toernooi om de KNVB beker mogen zien dat dat helemaal geen rare gedachte is. Niet zelden winnen amateurs tegenwoordig als het er echt om gaat van BVO’s.

De oud burgemeester van Katwijk is de huidige burgemeester van Haarlem: Jos Wienen. Het gerucht gaat dat hij ambitie heeft om hogerop te gaan. Als je dat van Den Haag al kan zeggen. Hij wordt genoemd. Jos Wienen kent de charme van het amateurvoetbal maar al te goed, ook buiten Katwijk. Regelmatig is hij te vinden aan de Spanjaardslaan. Om HFC aan te moedigen, de G-sectie een hart onder de riem te steken op het jaarlijkse toernooi, of de voortgang van de nieuwbouw te inspecteren. Wij hopen van harte dat hij nog even in Haarlem blijft. Het is voor HFC een groot goed om goede banden te onderhouden met de gemeente, haar ambtenaren en de instanties.

Waarschijnlijk is er geen mens op aarde die zo geliefd en tegelijkertijd zo gehaat is als de leidsman. Mooi woord vind ik dat “leidsman (m/v)”. Klinkt als iemand die respect verdient. Helaas is dat vaak bezijden de werkelijkheid. Zodra het eerste fluitje heeft geklonken, verandert hij van een onopvallend figuur in de hoofdrolspeler van een collectieve psychologische thriller. In theorie is zijn taak simpel – de regels handhaven – maar in de praktijk lijkt hij te balanceren op het dunne koord tussen gerechtigheid en waanzin.

De leidsman is de enige op het veld die geen partij mag kiezen, en juist daarom wordt hij door iedereen gewantrouwd. De spelers smeken hem om bescherming, maar beschuldigen hem van partijdigheid zodra de beslissing in hun ogen niet deugt. Trainers laten duidelijk en soms in de grofste bewoordingen hun ongenoegen horen, toeschouwers schreeuwen vanaf de zijlijn dat hij “jampotten op heeft” in plaats van een bril, en zelfbenoemde kenners analyseren zijn interpretatie van de buitenspelregel alsof het om kernfysica gaat.

Beste HFC’ers, supporters en voetballiefhebbers,

De herfst is weer begonnen. De dagen worden korter, de lucht frisser, de bomen kleuren goud en rood en het veld ligt bedekt met een tapijt van vallende bladeren. Op ons complex-in-aanbouw aan de Spanjaardslaan ruikt het naar nat gras en herfst, en dat betekent maar één ding: het voetbalhart klopt weer volop. Waar in de zomer de zon en het strand lokten, brengt de herfst ons samen langs de lijn — met een warme jas, een sjaal in clubkleuren en een dampende beker koffie van Marcel in de hand.

Inmiddels is het nieuwe voetbalseizoen al weer bijna 2 maanden oud. Een bijzonder seizoen zoveel wordt in alles duidelijk. Alle teams zijn uit de startblokken geschoten. Soms voortvarend, soms nog wat onwennig.  Zelf ben ik op zondag vaak langs de lijn te vinden als coach van de JO15-2. Met weer wat nieuw in te passen gezichten dit jaar laten de resultaten nog even op zich wachten, maar wat blijft het prachtig om met elkaar een team te vormen, de strijd aan te gaan en het maximale uit eenieders talent te halen.

Recentelijk werd een nieuw hoofdstuk bekend in de samenwerking met Ajax. Vanaf eind september worden op ons sportpark jonge spelertjes uit de regio in de leeftijd van 8 tot 12 jaar ontvangen die hun eerste training zullen krijgen in het kader van het Ajax Regionale Trainingen (ART) programma. HFC is als partnerclub van Ajax een van de vijf geselecteerde amateurclubs waar Ajax-jeugdtrainers in samenwerking met clubtrainers met de uitgenodigde spelertjes aan de slag zullen gaan.

Voetbal is een spel dat nooit af is. Wie vandaag de perfecte pass geeft, weet dat er morgen weer verbetering gevraagd wordt. Een betere voetballer worden is niet een eindpunt maar een reis - vol training, plezier, teleurstellingen en groei. Of je nu onze clubkleuren verdedigt of die van onze tegenstander van dit weekend, Quick Boys, iedere voetballer is constant onderweg.

En juist daarom kijken wij als club niet alleen naar de wedstrijden van vandaag, maar heel nadrukkelijk ook naar die van morgen en overmorgen. In de herfstvakantie organiseren we een jeugdvoetbalkamp. Dat kamp staat, net als ons hele jeugdbeleid, in het teken van plezier én beter worden als voetballer. Nieuwe trucjes leren, vriendjes maken, elke dag met de bal bezig zijn, jezelf uitdagen, en leren hoe je met techniek, spanning en samenwerking omgaat, het zit allemaal in deze week.

Mijn eerste echte voetbalstappen liggen achter wat toen de grote houten tribune was. Ik was een jaar of acht, negen en alleen al het dragen van het blauw en wit was magisch. Klein van stuk mocht ik in de “Onderlingen” voetballen met “grote” jongens als Frans Jansen en Otto Smit; Frans Crul was mijn leider. En met “Celtic”, mijn team in de Onderlingen, werden we meteen herfstkampioen. De passie voor voetbal, die er natuurlijk al was, was definitief tot leven gewekt.

Die passie, daar kom je nooit meer vanaf. Voetbal blijft aan je kleven. Het maakt niet uit of je de Champions League finale bekijkt in een luidruchtig stadion in Istanboel of dat je langs de lijn staat op veld 5: zodra de bal rolt, voelt het alsof je onderdeel bent van alles wat er om je heen gebeurt.

Sinds mensenheugenis is het elke maandagavond druk in en om ons clubhuis. Diverse commissies vergaderen net als het (Dagelijks) Bestuur, enkele teams zijn bezig met de eerste training van de nieuwe week en er worden vele praktische zaken besproken en afgehandeld.

Ook deze week was het weer maandagavond op HFC. Gert-Jan Pruijn was er als voorman van het nieuwe “Team Thuiswedstrijden” dat zich bezighoudt met alles rond de thuiswedstrijden van ons Eerste, en dat is nogal wat. Hij was er om enige puntjes op de “i” te zetten en lering te trekken uit de eerste thuiswedstrijd van 16 augustus jl. tegen Jong Sparta. En om afspraken te maken met het Bestuur over de vernieuwde vormgeving van de ontvangst van het bestuur van tegenstanders nu we onze thuiswedstrijden weer op HFC spelen. Wouter Rijpma (coördinator thuiswedstrijden Eerste Elftal) en Ron Peereboom Voller (Stadionspeaker) waren er om de wedstrijd van komend weekend voor te bereiden. Wouter bracht het elektronisch wisselbord mee voor komende zaterdag en Ron een grote wond op zijn been; ongelukkig van een trap gevallen. Uiteraard was Marcel Geurts er. Hij fungeerde niet alleen als barman, maar sprak ook met enkele anderen over barzaken, zoals prijsaanpassingen, het komend weekend, etc. Joost Lamp was er met een jet-lag, want hij was eerder die dag teruggekomen uit Boston, om enige technische zaken rondom ons Eerste te bespreken. En natuurlijk was Frans Stijnman er, hij sleepte met rode jacks met “Crew” achterop. Dit is een nieuw initiatief om de wedstrijden in het weekend beter te begeleiden en met name tegenstanders goed te ontvangen en wegwijs te maken op ons complex.

Afgelopen maandag ben ik koffie gaan drinken met ons Koninklijk Klusteam. Ik had begrepen dat ze na de zomerstop weer begonnen waren. Maar al gauw bleek dat er van een zomerstop helemaal geen sprake was geweest. Ook in de periode dat er nauwelijks gevoetbald wordt, is er nog heel veel te doen op ons complex. Misschien zelfs wel meer dan tijdens een lopend seizoen, omdat er naast gewoon onderhoud ook wat groter onderhoud gepleegd kan worden. En natuurlijk heeft iedereen z’n blik gericht op het prachtige nieuwe clubhuis dat verrijst, maar vergeet niet dat ons complex meer is dan dat. Alles op en om de velden, alle “oude” kleedkamers, opslag van ballen en kleding, ons tijdelijk clubhuis, alles komt aan bod bij dit Koninklijke Klusteam. Sterker nog, omdat de elementen hier en daar verbazingwekkend grondig hun werk doen, doet dit team alles om daar tegenwicht aan te bieden. Ook in de zomer als de bal niet rolt op ons complex.

Het 146e seizoen in de historie van onze “Good Old” is bijna voorbij; tijd om kort terug te blikken op een jaar vol uitdagingen, prestaties en een bijzondere verhuizing.
Door de nieuwbouw van ons clubhuis en tribune, speelde het Eerste dit seizoen zijn thuiswedstrijden op het terrein van onze goede buren RCH in Heemstede. Deze tijdelijke verhuizing werd mogelijk gemaakt door de goede relatie tussen de twee clubs. En de gemeente Heemstede verwelkomde ons ook van harte, wat getuigt van de sterke verbondenheid van onze vereniging met niet alleen de gemeente Haarlem maar de hele regio.

Achter de shirts van voetbalclubs gaan hele verhalen schuil. Er worden boeken over volgeschreven. Recentelijk kreeg ik het ‘HFC Haarlem shirtboek’ voor mijn verjaardag cadeau. Het bevat prachtige verhalen en foto’s, waaronder ook veelvuldig schitterend materiaal van onze eigen Gerrit Peijs (met snor). De aanleiding is het voor de eeuwigheid vastleggen en bundelen van alle shirts waar de helaas verloren gegane voormalige profclub van Haarlem ooit in gespeeld heeft. Een aanrader.

Voetbal is een sport van passie, tactiek en onvoorspelbaarheid. Maar wie denkt dat het spel nog steeds alleen draait om intuïtie en talent, heeft het mis. Kunstmatige Intelligentie (AI) speelt een steeds grotere rol in hoe clubs hun teams samenstellen, hoe trainers hun strategieën bepalen, hoe clubs hun opleiding vormgeven en zelfs hoe fans het spel beleven. Wat ooit klonk als science fiction, is nu de realiteit op en rond het veld.

Laten we beginnen bij de trainer. Hij of zij heeft tegenwoordig niet alleen een assistent naast zich op de bank, maar vaak ook een laptop. Via geavanceerde algoritmes worden wedstrijden tot in detail geanalyseerd: hoeveel meter heeft een speler gelopen, met welke snelheid, hoeveel balcontacten heeft hij gehad en waar op het veld? AI helpt deze gegevens te vertalen naar bruikbare inzichten. Zo kunnen trainers bijvoorbeeld patronen ontdekken in het spel van tegenstanders, waar zijn ze sterk en waar zijn ze kwetsbaar. Waar men vroeger afhankelijk was van het gevoel en de ervaring van de coach, komt nu steeds vaker de data-analist te hulp.

Iedereen weet dat de top van een piramide niet zonder een stevige basis kan. Maar omgekeerd, een stevige piramide zonder fraaie top is ook een potsierlijk gezicht. Je vraagt je af wat het nut is van het bouwsel als de top er niet op zit.

In het voetbal is het niet heel anders. Een top zonder basis kan niet bestaan, maar een basis zonder top functioneert ook niet goed. Toen ik een tijdje voorzitter van de KNVB was, en inmiddels met enige andere bonden kennis had gemaakt, begreep ik hoe uniek het Nederlandse voetbal is. Er is waarschijnlijk geen betere competitie voor amateurvoetballers in de wereld. Als je erin zit, realiseer je je dat niet, maar als je andere landen en competities ziet, dan blijkt dat. En de top van ons voetbal, de Eredivisieclubs, weten het ook. Want de hoeveelheid talent die door de Nederlandse amateurclubs elk jaar weer wordt geleverd aan het betaalde voetbal is immens. Een gezonde basis is van levensbelang voor onze betaald voetbalclubs.

Afgelopen week was ik koffiedrinken bij mijn moeder. Zij woont bij mij in de buurt en wanneer ik een wandelingetje maak, ga ik vaak even bij haar langs. Inmiddels is zij acht en tachtig, maar nog steeds heeft ze in niets haar scherpte verloren. En haar geheugen is ook nog uitstekend, want ze weet van heel veel mensen, en zeker HFC’ers, nog van alles en nog wat: hoe oud ze zijn, hoelang ze al lid zijn van HFC, waar ze wonen of gewoond hebben, hoeveel kinderen ze hebben, etc. En ook het dagelijks nieuws gaat niet aan haar voorbij, ze leest veel, weet ook van veel dingen iets af en heeft vaak een duidelijke mening.

Mijn dochter van zeven vroeg me onlangs voor welke voetbalclub ik ben. Ik probeerde weg te komen met HFC en Ajax. “En wat als ze tegen elkaar spelen?" Dat komt niet snel voor, counterde ik. Ze drong aan. "HFC speelde toch ook tegen PSV laatst?"  Dan ben ik voor HFC, bekende ik maar kleur.

Weinig dingen zijn meer ontspannend dan het in het weekend op verschillende manieren volgen van wat er langs de sportvelden gebeurt. Ik heb dat met de paplepel ingegoten gekregen. Urenlang luisteren naar NCRV Zaterdag Sport met Govert van Brakel (met het prachtige instrumentale intro Children of Sanchez van Chuck Mangione). Mijn vader maakte in die tijd op zijn fonkelnieuwe radiocassetterecorder mixtapes van de muziek die werd afgespeeld tijdens uitzendingen van Langs de Lijn. Om ze later in de auto weer terug te kunnen luisteren. Soms werd de opname onderbroken, omdat er werd gescoord tijdens de muziek. 

Als ik goed geteld heb, zijn er in de hele historie van onze club 21 spelers geweest die 200 wedstrijden of meer voor het Eerste gespeeld hebben. De eerste speler die de 200 wedstrijden haalde was Ben Verweij, ongeveer een eeuw geleden. Een hele prestatie want er werden toen minder wedstrijden per seizoen gespeeld dan tegenwoordig. Hij deed er dan ook 16 seizoenen over om het aantal van 202 wedstrijden te halen. Met twee spelers uit dat eerbiedwaardige lijstje heb ik zelf nog het genoegen gehad op het veld te mogen staan, Rob Verstraten (205 wedstrijden in 13 seizoenen), Richard Kerkman (240 wedstrijden in 11 seizoenen). En de derde waarmee ik nog samen in het Eerste heb gespeeld is mijn eigen broer Jaap die het bijna onwaarschijnlijk hoge aantal van 348 wedstrijden in 16 seizoenen in het Eerste heeft gehaald.

Sinds vorig weekend is de eerdergenoemde lijst gegroeid naar 22 spelers. Jacob Noordmans speelde in en tegen Katwijk zijn 200e wedstrijd in het Eerste. (Overigens heel fijn dat we die wedstrijd gewonnen hebben!) Overgekomen van ONS Sneek in het seizoen 2016/ 2017 is Jacob niet alleen op het veld een diesel gebleken, maar ook in het zetten van streepjes op de lat met aantal wedstrijden. In het huidige topvoetbal – het betaald voetbal en de top van het amateurvoetbal – komt het niet zo heel vaak voor dat een speler zolang één vereniging trouw blijft en 200 wedstrijden of meer voor die vereniging speelt. Het gebeurt alleen als (bijna) alles klopt; er moet een klik zijn tussen vereniging en speler, tussen trainer(s) en speler, het niveau moet passen, de waardering moet er zijn en het plezier. Voor Jacob gold dat blijkbaar.

Zojuist zag ik een promo spotje van ESPN. Louis van Gaal maakt duidelijk dat het in de tweede seizoenshelft ergens om gaat. En dat is natuurlijk ook zo. Na de eerste seizoenshelft weet je als team en als club wel zo ongeveer hoe je ervoor staat, maar in die tweede helft moet je het dan echt laten zien.

Als ik naar ons Eerste kijk dan zie ik een gemengd beeld opdoemen na de eerste seizoenshelft. We staan stevig in het linkerrijtje, op de 9e plaats, en in die regionen zijn we al een tijdje te vinden. Goede wedstrijden worden afgewisseld met mindere, maar een duidelijke trend is niet zo te ontdekken. Ook kun je niet zeggen dat we thuis zo sterk zijn, of juist uit. Zondag a.s. is ACV uit Assen te gast in Heemstede; zoals ze zelf zeggen “de voetbaltrots van Assen”. De laatste weken komen zij sterk voor de dag met 7 punten uit de laatste 3 wedstrijden. Zo wonnen ze vorige week nog met 3-2 van AFC. De blauwzwarten uit Assen, in het verleden tweemaal algemeen amateurkampioen van Nederland, zullen alles uit de kast halen om 3 punten mee te nemen uit Heemstede en ons Eerste zo te passeren op de ranglijst. Het is aan onze mannen om te zorgen dat dit scenario niet uitkomt. De capaciteiten van ons team geven vertrouwen op een goede afloop, nu zorgen dat er loon naar werken komt.

Waarschijnlijk heeft u het al gezien. Nadat eerst de oude tribune onder de slopershamer bezweek, is nu ook het oude clubhuis verdwenen. Het afbreken is met de grootste zorg aangepakt. Niet alleen om problemen te vermijden, zo was de precieze ligging van de gasleiding lange tijd niet bekend, maar ook om het opnieuw gebruiken van sommige onderdelen mogelijk te maken. Tijdrovend dus, maar de moeite waard. De fase van bouwen gaat nu beginnen en ik hoop dat we in de tweede seizoenshelft snel de contouren zullen gaan zien van wat komen gaat.

Nog geen twee weken geleden werd ik tijdens de Algemene Ledenvergadering door de aanwezige leden verkozen tot voorzitter van onze club. Eervol. Meer dan. Zeker voor iemand die ruim vijftig jaar geleden als klein jongetje aan de Spanjaardslaan is komen voetballen.

Nog geen twee weken geleden, en wat er nu al allemaal gebeurd is! De avond van de ALV was zelf al een feestje met de uitreiking van de Begeerbeker, de Jeugdparaplu en een Gouden Speld en de benoeming van zowel een nieuwe lid van verdienste als een nieuw erelid. De week erna begon de afbraak van ons oude clubhuis, de oude tribune is inmiddels al helemaal gesloopt. Twee kampioenen werden als helden in HFC aan Zee binnengehaald: MO17-1 en JO16-1 (zaterdag). Beide teams promoveren ook en kunnen aan de bak op een hoger niveau komend voorjaar.

Onze tegenstander voor weer een prachtige middag voetbalvermaak op zaterdag 7 december is RKAV Volendam. Inmiddels zijn we toe aan onze 8e thuiswedstrijd op het terrein van onze vrienden van Racing Club Heemstede. Het is buiten Haarlem, maar begint inmiddels al aardig als gewoon te voelen. Vertrouwd zo u wilt.

Vorig seizoen behaalden onze gasten uit Volendam het kampioenschap in de derde divisie. Een uitzonderlijk knappe prestatie. Vanuit het westen bekeken valt het beroemde vissersdorp, kunstenaarsdorp, muziekdorp en voetbaldorp met haar kleurrijke inwoners wellicht net wat buiten het Randstedelijke gebied. De plek, haar inwoners en de rijke historie zijn zo bijzonder dat het erfgoed is geworden. Onderdeel van onze nationale identiteit. En daarmee is het ook weer een beetje gewoon. Van ons allen. Ook door de vele sterkhouders uit Volendam die ons eigen HFC1 al gedurende langere tijd rijk is, zijn de onderlinge banden tussen Haarlem en Volendam bijzonder. De opmaat voor een buitengewone middag.

Maandagavond. Ik steek mijn hoofd door het afhaalluik van de keuken van ons tijdelijke clubhuis ‘HFC aan Zee’. Marcel weet welke vraag komen gaat: ‘Ben verse gehaktballen aan het maken. Kijk maar! Over een kwartier met boerenkool en appelmoes op tafel.’

Eerst een overleg met Waling, Wouter en Richard over ‘PSV – HFC’. Voorbereiding draait op volle toeren. De Cup Koorts groeit. Daarna bestuursvergadering ter voorbereiding op de ALV van 6 december. Secretaris Bernd heeft het er maar druk mee. We zitten in de kleine kamer van het beach house. Kaarsen aan. Wat is het gezellig. Maar er wordt ook gewerkt. Bas belt in vanuit Singapore, waar hij is voor werk, om cijfers toe te lichten. Het is daar twee uur in de nacht. Marie-José en Eelco vertellen enthousiast over ‘Koken voor Kanjers’ dat terug is van weg geweest. 85 kinderen van de 0-9-sectie leren het clublied van Johan. Dat Joris de jeugdevenementen doet helpt zeer. Zulke mensen hebben wij.

Dromen horen bij voetbal. Pelle Clement groeide op aan het Wilhelminapark in Haarlem. Zijn oudere broers Finn en Ole speelden bij HFC, net als vader Thijs. Pelle gaat er na enige aandrang ook spelen en begint in de F17. Hij valt op. Na de F1 meldt Ajax zich een paar jaar later. Pelle debuteert in 2016 in het Eerste van Ajax. Hij scoort twee keer. Een mooie profcarrière volgt bij o.a. Reading FC, PEC Zwolle en nu Sparta Rotterdam.

Maar ook als kinderdromen niet direct naar Ajax leiden is er genoeg om voor te dromen. Ooit in het Eerste van de Koninklijke spelen bijvoorbeeld. Die droom kan je lang bij je houden. Ik neem nog steeds mijn voetbalschoenen mee naar de wedstrijd. Het zou toch zomaar kunnen dat de hoofdtrainer in de rust denkt dat een ouderwetse rechtsbuiten het spel kan openbreken? Waarom niet?

Een jongensboek. Johan Neeskens maakt op jonge leeftijd zijn opwachting in het eerste elftal van RCH, dat op dat moment uitkomt in de Eerste Divisie. Gevreesde midvoors als Wytze Couperus van Haarlem zijn zijn tegenstanders. Even later volgt een transfer naar Ajax waar hij op achttienjarige leeftijd de sterren van de hemel speelt. Een contract bij Barcelona volgt en twee keer zilver op een WK. Hij is beroemd om zijn strafschoppen die hij kiezelhard binnenschiet en om zijn onverzettelijkheid. Eerst met een tegenstander in de buurt groeit Johan tot grote hoogte.  Zijn overlijden begin deze maand is voelbaar in de regio, met name bij zijn club in Heemstede.

In het bouwproces waarin we als club al een aantal jaren zitten zijn er meerdere belangrijke momenten. Zoals het moment dat er een omgevingsvergunning wordt verleend of dat de ledenvergadering akkoord gaat met het bouw- en financieringsplan. Beide momenten liggen achter ons, zodat het niet onbegrijpelijk is dat vraag steeds luider klinkt: wanneer gaat de sloop van het oude clubhuis plaatsvinden? De sloop van hetgeen ooit ons huis was als onomkeerbaar begin van hetgeen ons huis gaat worden.

Volgende week gaan we beginnen. Van binnenuit wordt eerst het clubgebouw dat uit 1975 dateert ontmanteld voordat de muren vallen. Een noodzakelijk maar tegelijkertijd onwerkelijk moment. We zijn ons oude clubhuis ontgroeid, maar het was wel ons clubhuis.

Tegelijkertijd luidt het begin van de sloop en daarna nieuwbouw ook een nieuwe tijd in waar we zo naar verlangd hebben. Dat we een accommodatie krijgen die past bij de club die we nu zijn, met goede faciliteiten voor jong en oud met als kern het verenigingsleven rondom het spel dat ons elke dag weer boeit.

Het mooie van dat spel is dat het elke keer ook weer opnieuw begint. Een vorige wedstrijd was misschien geweldig, waardeloos of iets daar tussenin, maar als de fluit klinkt…

We gaan beginnen.

Zaterdag a.s. thuis tegen regerend kampioen Spakenburg. Als ik me niet vergis gaat het een prachtige wedstrijd worden.

Graag tot aan de Sportparklaan!

Dirk Jan Rutgers
Voorzitter Koninklijke HFC

Bij de foto: De bouwakten worden gepasseerd. Van links naar rechts Bas Boeser van Smith Boeser Van Grafhorst notarissen, voorzitter Dirk Jan Rutgers en penningmeester Bas Rekvelt. Op de foto ontbreekt fiscalist Thijs Clement. Bas Boeser en Thijs Clement zijn drager van de Gouden Speld.

De KNVB maakte afgelopen week bekend dat het aantal incidenten op en rond de velden is toegenomen. Een nare ontwikkeling waar iedere voetbalclub helaas mee te maken heeft. Een van de maatregelen die de KNVB neemt is dat in het breedtevoetbal, ook bij de jeugd, alleen de aanvoerder met de scheidsrechter in overleg treedt. Een beleidslijn die we bij HFC van harte steunen. Meerdere voetbalclubs in Breda kwamen afgelopen week in beweging om iets terug te doen tegen de toenemende agressie op de velden met een ludieke actie. Schreeuwende ouders langs de lijn kregen een lolly, onder het mom van “dan kun je niet roepen”.  

We zijn bij HFC goed in het vasthouden van vakantiegevoel, helemaal dit jaar.

U komt terug van vakantie, klapt het witte hek van de Spanjaardslaan open en jawel, geloof het of niet, daar staat een strandtent op het hoofdveld. Hagelwit. Met een blauwe bar. Daarnaast een heus beach house. Marcel Geurts heeft er heerlijke koffie, tintelend fris en fonkelend bier. We gaan dit weekend open en er vanaf volgende week een prachtig jubileum vieren. En ook daarna is een glimlach moeilijk weg te poetsen. Najaarsregen mag straks op de ruiten slaan, maar binnen blijft het zomer. In ons eigen tijdelijk clubhuis. 

‘Hassan, wat doe je!’ Met een bovenmenselijke prestatie schreef Sifan Hassan het slot van een voor ons land prachtige sportzomer. Ik hoop dat je ervan hebt genoten, dat er even tijd was om ergens op een luchtbed in een meer te drijven en langzamerhand weer een verlangen naar voetbal aan de Spanjaardslaan ontstaat.

‘Als je niet bang bent voor je dromen, droom je niet groot genoeg’, haalde Hassan daags voor haar race  bokslegende Muhammed Ali aan. Aan grote dromen ontbreekt het HFC komend seizoen bepaald niet.

Deze zomer is onder leiding van Jan Piet Vink en Richard Jochemus een prachtig nieuw tijdelijk clubhuis gebouwd op ons hoofdveld. Het is een voormalige strandtent uit Zandvoort. Net ‘HFC aan Zee’, grapte Joop van Schaik. We gaan het er vast geweldig hebben terwijl tegelijkertijd ons huidige clubhuis en tribune vanaf eind september worden gesloopt en er op dezelfde plaats een nieuw clubhuis met tribune verschijnt. Die hopen we in het najaar van 2025, samen met het nieuwe hoofdveld, in gebruik te mogen nemen.

Tijdens de bouw gaan alle trainingen, wedstrijden en activiteiten op de club ‘gewoon’ door. De bouwwerkzaamheden op ons complex vragen evenwel de nodige organisatorische aanpassingen. We gaan dit in goede banen leiden, maar vragen op voorhand op begrip en flexibiliteit als zaken anders lopen dan gebruikelijk.

Hier komt nog bij dat we aan het begin van het seizoen vieren dat HFC 145 jaar bestaat. De Jubileumcommissie, onder voorzitterschap van Pascal Kamp, heeft hard gewerkt aan een mooi programma dat vanaf zaterdag 31 augustus van start gaat. Zet de data alvast in je agenda, waaronder de Feestelijke ALV op 12 september.

De enige voetbaltak die we komend seizoen door de bouw niet op ons eigen complex kwijt kunnen is ons Eerste elftal. Dat maakt direct alle andere voetbaltakken schatplichtig om ons keurelftal komend seizoen maximaal te ondersteunen, om te beginnen door de thuiswedstrijden op RCH te bezoeken.

Het bestuur kijkt er dan ook naar uit om je op zaterdag 17 augustus om 14.00 uur op RCH te treffen als we voor de eerste thuiswedstrijd in de Tweede Divisie Excelsior Maassluis ontvangen. Hopelijk is deze wedstrijd een voorbode voor een prachtig en succesvol seizoen. Het zou zo mooi passen in die grote dromen die we samen najagen.

Op naar een hopelijk in meerdere opzichten memorabel seizoen 2024-2025 voor de club die al 145 jaar ons clubthuis is.

Dirk Jan Rutgers
Voorzitter Koninklijke HFC