NORMAAL?

Voor veel mensen lijkt het eeuwen geleden dat geluk nog heel gewoon was. Dat men zich gelukkig voelde temidden van familie en vrienden. Dat bruiloften konden worden gevierd. Bejaarden konden worden bezocht. Op een waardige wijze afscheid kon worden genomen van onze geliefden. De economie ons toelachte. Vakanties konden worden gevierd, waar ook ter wereld. Geluk en genot op en rond het voetbalveld. Maandelijkse lunches met ons HFC-Hondekoppenteam. Normaal toch? Maar de mens is over het algemeen een ongeduldig type. Hoezo het nieuwe normaal!

Wordt de anderhalve meter dat nieuwe normaal? Een voetbalveld heeft gemiddeld een omtrek van 300 meter. Dat betekent dat er 200 mensen, ieder op anderhalve meter, kunnen toekijken. De Koninklijke HFC heeft 5 volwaardige velden. Gelijktijdig betekent dat maximaal 1000 toeschouwers. Op de tribune worden foto’s geplaatst. Net als in de Bundesliga en bij FC Seoul. Of poppen. Dat wordt knokken geblazen, want wie wil niet met zijn of haar borstbeeld worden geprojecteerd. Moet je mij niet nemen, want dan is de tribune meteen gevuld. En wie durft, als ‘coming out’ een toonbare opblaaspop beschikbaar te stellen? Het terras bij het clubhuis wordt uitsluitend ingenomen door Erelid Eggie Poster in zijn scootmobiel. Uiteraard samen mijn zijn ‘personal assistent’. Of is het nieuwe normaal dat boven HFC drones hangen die alle wedstrijden ‘live’ op HFC-TV uitzenden?

Thuis moet vooruit geplast worden, want de toiletten blijven dicht. Evenals het clubhuis. Oké, we hebben een buitenbar, onlangs keurig in de Beits gezet. Zelfs twee. Maar ja, na enkele pilsjes moet je al gauw plassen. De voetballers komen in hun sportkleding naar het veld en gaan in dezelfde kleren, zonder te douchen, weer naar huis, want ook de kleedkamers blijven gesloten. Dat doet me denken aan mijn studententijd. Borrelen deed je na de wedstrijd in jouw voetbalplunje, totdat je volledig was uitgezweet en de tap dicht ging. Als je eenmaal thuis was gekomen en jouw voetbalkousen in een emmer water zette, had je een dag later voor een jaar ammoniak.

De grenzen zijn gesloten. Voor vakanties zijn we dus aangewezen op eigen land. Wordt HFC deze zomer een camping? En de kleedkamers een vakantiestudio voor het gezinnetje, zoals sinds jaar en dag op Texel te doen gebruikelijk is? We hebben er ervaring mee, want in 1994 was veld 5 al een week lang de HFC-jeugdcamping.

Het voetbalspel levert genot. Voor de spelers, voor de ouders, voor opa’s en oma’s. Voor supporters. Natuurlijk is dat genot groter als je gewonnen hebt, al denkt de directeur amateurvoetbal van de KNVB daar anders over. En genot leidt tot geluk. Niet gelukkig zijn, maar je gelukkig voelen, waardoor je gelukkig bent. Van een dergelijk virus kun je nooit genoeg krijgen. Dat kun je ongebreideld delen met alle medespelers, supporters, omstanders. Maar ja, anderhalve meter hè. Het elleboogje wordt tijdens het spel terecht zwaar bestraft, maar is momenteel na het scoren en de overwinning de maximale vreugde-, genots- en geluksuiting.

Onlangs zond de TV, vanuit de oude draaidoos, een 25 jaar oude aflevering uit van ‘Toen was geluk nog heel gewoon’. O.a. met Gerard Cox en Joke Bruijs. Gerard Cox is de Rotterdamse buschauffeur van lijn 52 en speelt de traditionele man die ze ‘achter de ellebogen heeft’. Feijenoord ontvangt voor de competitie Ajax. Feijenoord verloor. Het geluk was bij Gerard Cox ver te zoeken. En toch had hij genoten. Van de bomvolle Kuip. Niet normaaaaaal….!

Henk Uildriks,
Evenmin normaal.

 

 

Nieuws overzicht