“Would you like to win or do you really want to win?

Om te voorkomen dat ik er straks op wordt aangesproken, dat ik alleen maar stukjes schrijf als we winnen, hieronder het verhaal van de uitwedstrijd van de JO15-1 (zat) tegen Smitshoek. Wat voor een verhaal dat was? Nou, kennen jullie die scene uit de film ‘All Stars”? Wanneer ze de uitwedstrijd spelen tegen een team dat met tractors het veld op komt rijden. Daar deed deze wedstrijd me aan denken.

Bij aankomst in Barendrecht, zeg maar voorheen letterlijk de achtertuin van Kelly, bleken we op het hoofdveld te mogen spelen. Een echt koegrasveld, met kuilen, pollen en al een tijdje niet gemaaid. “Moeten we hier op spelen?” hoorde ik achter me de verbaasde stem van één van onze spelers. En toen de tegenstanders het veld opkwamen om de warming-up te doen, vroeg één van onze ouders of zij misschien met de O17 speelden.

Het mocht de pret niet drukken na zo’n lange rit, het was tenslotte de verjaardag van Isran.  Kelly startte in bijna dezelfde opstelling als vorige week. Alleen Roman was afgelopen donderdag op de training geblesseerd geraakt. Maar Giel was weer helemaal fit, dus die kon op rechtsback spelen. Kelly sprak het strijdplan met de mannen door. Benut elkaars sterke punten, was één van zijn tips. Zo vorm je samen een sterk team.

De eerste vijf minuten was het vooral wennen aan het veld en de fysieke sterke  tegenstander. Maar we speelden ons steeds beter onder de druk vandaan en het spel leek behoorlijk in evenwicht. Tot de 11e minuut, waarin Smitshoek een  vrije trap kreeg, twee meter buiten onze ‘zestien’.  Freek formeerde een muurtje voor de korte hoek, maar in de verre hoek was het raak: 1-0. In de 19e minuut belandde een schot van afstand van Smitshoek op de lat. Op de terugspringende bal reageerde de spits van Smitshoek het meest alert: 2-0.

Gaandeweg de eerste helft bleken wij veel te weinig te bewegen en in een veel te laag handelingstempo te spelen op dit zware veld, voor deze pittige tegenstander. In de 25e minuut bracht Kelly Mats er in voor Zeger. Hierdoor werd het elftal nogal door elkaar gegooid: Giel ging links in het centrum spelen, Bodi kwam op rechtsback terecht, Orhan op het middenveld en Mats in de spits. Yassine, altijd sterk op zijn benen, stuurde gelijk Mats diep. Die kwam in een moeilijke hoek terecht en wipte de bal uiteindelijk over de keeper, maar ook over het doel.

In de 30e minuut ging een buitenspeler van Smitshoek er over onze rechterkant vandoor. Volgens de scheidsrechter trok Isran de rappe jongen aan zijn shirt.... penalty. Niet bepaald het (onterechte) verjaardagscadeautje waar Isran op had gehoopt. De spits schoot de bal rechtdoor, terwijl Freek naar links viel: 3-0. Smitshoek bleef ons terugdringen,  maar in de omschakeling kreeg Enzo nog een mooie schietkans, helaas ging de bal naast.

In de rust was Kelly vrij duidelijk. Dit was niet het spel waar hij deze week op had getraind. Als we ons voetballend niet onder de druk uit kunnen voetballen, moet de bal maar lang naar voren. De kans is groot dat onze aanvallers die lange bal niet gaan winnen, maar liever dáár balverlies dan in de eigen ‘zestien’. Bovendien kunnen we na balverlies altijd nog strijden om de ‘tweede bal’. Maar van beiden was niets te zien. Assistent trainer Reza verwoordde het nog het mooist. Hij stelde de jongens de volgende vraag: ”Do you like to win this game or do really you want to win the game!!

Kelly voerde in de tweede helft gelijk twee wissels door: Noud van Deijl kwam er in voor Daan en Noud Klaasen voor Tijn. Maar Smitshoek zette gelijk weer druk, al was hun vierde doelpunt uit een counter, na klungelig verdedigen van onze kant. Twee minuten later kregen we de bal niet weg uit een corner: 5-0. In de 44e minuut zette Noud Klaasen een sterke actie in. Hij was alleen door een overtreding te stoppen, met een gele kaart voor zijn tegenstander als gevolg.

Twee minuten later bracht Kelly Jens op rechtshalf voor Orhan. Even later kreeg Isran zijn tweede, niet gewilde verjaardagscadeautje, een gele kaart voor praten. Uit de vrije trap die volgde kopte een ‘vliegtuig’ de 6-0 achter Freek. In de 67e minuut ging een soort mini Ulrich van Gobbel er op links vandoor. Hij sneed naar binnen en schoot met rechts hard raak: 7-0. Daarmee was de koek nog niet op. Nadat wij in de 70e minuut onze eerste (!) corner hadden mogen nemen, na goed werk van Jens en Mats, volgde in de allerlaatste minuut weer een keer geklungel in onze verdediging. Dit werd onberispelijk afgestraft, zodat we met een beschamende 8-0 de lange terugreis moesten aanvaarden.

Deze wedstrijd geeft Kelly weer een heleboel om over na te denken. Al had deze wedstrijd niet veel met opstelling, maar van alles met instelling te maken. Volgende week is de thuiswedstrijd tegen SC Feyenoord. De uitwedstrijd tegen deze ploeg in de eerste helft van de competitie eindigde in een gelijkspel. Dat was de afsluiting van een imponerende reeks punten voor onze boys. Laat het nu dan maar het startsein daarvan zijn.

Bob Klijn

HFC Jeugd overzicht