Het niveau dat wij als Koninklijke HFC verwachten

Afgelopen donderdag verblijdde de Goedheiligman mij met het werkelijk schitterende HFC Jubileumboek, ter gelegenheid van het 140-jarig bestaan van onze club, de oudste voetbalvereniging van Nederland. Niet alleen een aanrader voor ieder HFC-lid, maar voor iedere voetbalfan. En alhoewel ik zeer geïnteresseerd ben in geschiedenis in het algemeen, ging mijn eerste interesse bij het lezen van dit boek uit naar een tweetal artikelen.

Het eerste artikel gaat over ‘Een van ’s lands beste jeugdopleidingen’. Het heerlijk leesbare artikel vertelt het verhaal achter het vormgeven van het beleid rond selectievoetbal bij de Koninklijke HFC in de periode van de afgelopen 15 jaar. Hoe clubiconen als John Pel en Robert Bolhuis, er in zijn geslaagd om met de Koninklijke HFC een basis neer te leggen voor topsport. Daarbij slaagt de club er niet alleen in om incidenteel de Rinus Michels Award te winnen. Structureel wordt de club op het hoogste niveau Partnerclub van Ajax en wordt het onderscheiden met het certificaat Regionale Jeugdopleiding van de KNVB.

Een pagina ná deze terechte lofzang, lees ik nieuwsgierig een verhaal over het belang van de ‘Breedtesport bij HFC’. De kurk van onze club, zijn de 1.350 jeugdleden die niét in de selectie voetballen. Samen met de 350 selectiespelers is het een ware krachttoer om elke zaterdag 35-40 jeugdwedstrijden op onze vijf (eigenlijk vier!) velden te organiseren. En dat dan door zeer goedwillende vrijwilligers, met passie voor de club. De ogenschijnlijke tegenstrijdigheid in beide artikelen schoot door mijn hoofd, tijdens de thuiswedstrijd van JO15-1 (zat) tegen Spijkenisse. Beide teams zijn vorig jaar gedegradeerd van de Eerste naar de Tweede Divisie, het minimale niveau waar jeugdselectieteams van de Koninklijke HFC volgens het selectiebeleid op dienen te acteren.

Tijdens de wedstrijdbespreking neemt coach Kelly altijd de spelprincipes met de mannen door. Zowel op aanvallend en verdedigend vlak, als ook in de omschakeling. Deze keer pakte Kelly het anders aan. Hij had de principes niet van te voren zelf uitgeschreven, maar liet een groot wit vel op de muur in de kleedkamer achter. De Staf trok zich een kwartiertje terug en de boys moesten de principes zelf opschrijven. Toen wij terug kwamen stonden álle uitgangspunten keurig op papier. Van ‘as dicht’ tot ‘dubbelen’ en van ‘acties maken’ tot ‘plezier hebben’. Deze theorie omzetten in de praktijk bleek wat weerbarstiger. Het omzetten van de theorie van de spelprincipes naar de praktijk, vraagt binnen het selectiebeleid van de Koninklijke HFC dan ook veel van de jongens. Ze moeten het kúnnen omzetten (technisch én tactisch) maar het ook wíllen omzetten (mentaliteit).

Het invullen van het selectiebeleid, wordt door de club voor een groot gedeelte aan de verantwoordelijke hoofdcoach gelaten. Kelly benutte deze laatste wedstrijd van de eerste competitiehelft, om een aantal jongens de kans geven om zich te laten zien, in deze open selectie. Daardoor kon het gebeuren, dat een aantal jongens niet op hun ‘eigen’ plek stonden. Het was misschien één van de redenen, dat deze wedstrijd niet werd gewonnen, maar zeker niet de hoofdreden. In de 26e minuut kwamen we nog op een 1-0 voorsprong, door goed druk zetten op de verdediging van Spijkenisse, waardoor Enzo scoorde. Maar in de 31e minuut maakt Spijkenisse gelijk, doordat er al vanaf het middenveld niet genoeg druk op de bal werd gehouden. En een minuut later was het zelfs 1-2 door een eigen Haarlems doelpunt na een aantal fouten in onze verdediging. Het spel was slordig en gehaast. Van achteruit werd te snel de lange bal gehanteerd en op het middenveld duurden beslissingen vaak te lang en werden niet de juiste keuzes gemaakt. Er werd niet voldoende vanuit de spelprincipes gevoetbald.

Ook in de tweede helft bleef het een rommelige pot. Ik begon me net te realiseren dat de tijd voor de gelijkmaker begon te dringen, toen de linksbuiten van Spijkenisse zich pardoes zich tussen twee van onze verdedigers wegdraaide. Hij legde goed terug op hun spits, die droog de 1-3 binnen knalde. Een superkans voor Orhan, na mooie steekbal van Chiel, leverde in de 30e minuut door een goede tackle op de bal niet meer dan een corner op. De corner van Isran werd door Zeger zo in de verre kruising geknikt: 2-3. Zou het dan toch nog kunnen!? Maar de ‘wedstrijd van de verkeerde keuzes’ werd in de 35e minuut nogmaals krachtig onderstreept. In plaats van een vrije trap lang naar voren te spelen, werd het breed en te kort: 2-4.

Na afloop van de wedstrijd kwam een scout van de KNVB naar me toe. Of ik het wedstrijdformulier naar hem wilde opsturen, want hij had een aantal interessante spelers gezien. Nog vol in de emotie van de wedstrijd dacht ik dat hij een geintje maakte. Maar later thuis kwam de volgende gedachte bij mij boven. Door de professionalisering van het selectiebeleid van de Koninklijke HFC, mede mogelijk gemaakt door het draagvlak van hun schoolvriendjes in de breedtesport, is het niveau dat wij van onze spelers verwachten, zowel individueel maar ook als team, blijkbaar het niveau dat de KNVB verlangd overstegen. Daar kunnen we aan de ene kant trots op zijn. Aan de andere kant moet het de spelers aan het werk én aan het denken zetten. Selectievoetbal bij HFC is topsport, met alle privileges en verplichtingen die daar bij horen!

Bob Klijn

 

HFC Jeugd overzicht