Zaterdag 24 augustus 2019 HFC-HHC Hardenberg 3-1

Mijn taak voor vandaag was het schrijven van een impressie over de eerste wedstrijd van ons Eerste in het nieuwe seizoen 2019/2020, maar ik ontkom er niet aan deze hier en daar te verbinden met de start van de feestweek ter gelegenheid van het nakend 140-jarig bestaan van HFC. Nakend? Jawel. Sommigen zouden ongetwijfeld bij deze hoge temperaturen – die door diverse tv-weerkundigen, schaamteloos blunderend tegen de Nederlandse taal, vol overtuiging en zonder aarzeling als ‘hete temparturen’ worden aangeduid – het gedragen textiel tot het minimum hebben willen beperken en aldus een nieuwe betekenis aan het woord ‘nakend’ hebben willen toevoegen.

Maar met het woord ‘nakend’ wordt slechts bedoeld dat de 140e verjaardag eraan zit te komen en wel op 15 september 2019. Maar ervan uitgaande dat op die dag de club nog bestaat, werd van het laatste weekend van de schoolvakanties, én van de start van de competitie in het amateurtopvoetbal, geprofiteerd om toch alvast te beginnen met de feestelijkheden. Ach, wat dat betreft zijn wij niet beter of slechter dan dat gedeelte van Nederland waar ook Hardenberg en omgeving toe behoort. In die contreien wordt carnaval gevierd en de aftrap daarvan wordt alvast op 11 november gedaan, terwijl het eigenlijke feest in februari van het jaar daarop plaatsvindt. Regeren is immers vooruitzien, toch?

En een feestelijke opening werd het. Het hoorbaar meelevende publiek bij het G-voetbal op het Schraa Veld klonk letterlijk als muziek in de oren en riep aldus de toeschouwers, die op de ontmoeting tussen HFC en HHC afkwamen, een spontaan welkom toe.

De toon was gezet, het moest een mooie dag worden. En dat werd het, mede dankzij het enthousiaste G-voetbal, de aanwezigheid van de burgemeesters, of hun vertegenwoordigers, van Haarlem, Heemstede en Bloemendaal, de KNVB-officials in de personen van Michael van Praag, Jan Dirk van der Zee en Floris Thoolen van wie laatstgenoemde aan ons bestuurslid Henk Driessen de Gouden KNVB-speld van waardering mocht uitreiken. En verder Els van Mierlo en Guido Hersche als voorzitters van respectievelijk de Hockeyclub Bloemendaal en onze tennissende goede buren HLTC, de binnen HFC ook bepaald niet onbekende - en dan gebruik ik een understatement - en door onze zustervereniging de Haarlemsche Cricket Club Rood en Wit gedecoreerde Robert Ligtenstein (erelid), Paul Bouwman en Hans Kluit (beiden lid van verdienste), vertegenwoordigers van de Haarlemse Scheidrechtersvereniging onder wie secretaris annex erelid Peter Kierkels, architect en ontwerper van ons nieuwe clubhuis in spe Heiko Hulsker en ons speciaal voor deze dag uit Israël overgekomen ondersteunend lid Albert ‘Lubbes’ de Vries.

Ik vergeet natuurlijk tientallen namen, maar ik had me dan ook tot de wedstrijd moeten beperken. Maar één naam wil ik u niet onthouden en dat is die van Freek Schotte (21 juli 1937), die ik ontwaarde in zijn, door zijn trouwe zorgverlener Wim van der Wel voortbewogen rolstoel. Freek, ondanks de ‘hete’ temperaturen getooid met de HFC-sjaal, werd ooit in 1964 onderscheiden met de Gouden Speld vanwege zijn vele werk voor de jeugd van HFC. Hij woont tegenwoordig in Dedemsvaart, iets meer dan 10 kilometer verwijderd van Hardenberg. Te ver voor een rolstoel, maar voor Freek dichtbij genoeg om met hulp van Wim van der Wel bij de uitwedstrijden van HFC tegen HHC zijn oude club met zijn aanwezigheid te ondersteunen. In het jubileumboek 1954 en ons clubblad ‘De HFC’er’ van oktober 1964 kunt u meer lezen over Freeks ‘ongelooflijke’ werk in de Jeugdcommissie. Albert de Vries en Freek Schotte: ‘Waer werd oprechter trouw…” (Joost van den Vondel in de Gijsbreght van Aemstel).

En last but not least de tegenstanders van ons Eerste van vandaag: HHC Hardenberg. De voorzienigheid, in de belichaming van Erik Verspoor, had mij aangewezen als schrijver van de dag en, het verdere schema bestudeerd hebbende, ook – bij leven en welzijn - als schrijver voor de uitwedstrijd in het verre Overijssel op 18 januari 2020. Eriks voorganger, Ignace van Liemt, had mij overigens ook al op 22 april 2017 naar Hardenberg gestuurd. Toeval bestaat niet.

Wij spelen nog niet zo lang op topniveau – wat dat betreft kunnen we alleen maar met ontzag over de Hardenbergers praten – maar aan het bezoek in 2017 houd ik warme herinneringen over. Nou moet u weten dat de laatste of een na laatste zaterdag van april altijd de datum is van het Bloemencorso op het traject Noordwijk-Haarlem en dat dit daarbij mijn woonplaats passeert. Maar deze keer betekende dit dat ik voor het eerst sinds tientallen jaren de stoet niet voorbij heb zien trekken. Maar de warme ontvangst door het bestuur van Hardenberg, de manier waarop ook Freek Schotte met Wim van der Wel als zijn chauffeur, verzorger en rolstoelduwer, in de watten werden gelegd vergoedde alles. Freek verliet, geheel voldaan en met een rondgegeten buikje na afloop het stadion met twee jubileumboeken: een van HFC en een van HHC.

Het is van Haarlem naar Hardenberg ongeveer 180 kilometer, maar dan krijg je ook wat. Een lekker gevuld stadion en luidruchtige, maar sportieve supporters geven je het gevoel bij een club te zijn, die het woord ‘vereniging’ waard is en schril afsteekt tegen de zakelijke bvo’s of would-be bvo’s die we af en toe tegenkomen.

De wedstrijd dus. De eerste helft was niet best. Vooral van HFC-zijde. Veel te harde en onnauwkeurige passes, lopen met de bal tot er een mannetje te veel in de weg stond en nauwelijks redelijke kansen. Die kreeg HHC wel, vooral ook omdat een volkomen en ongeconcentreerde terugspeelbal onze keeper Tom Boks ernstig in verlegenheid bracht. In de 35`minuut telde ik opnieuw al een tegentreffer na een perfect voorbeeld van een buitenspelsituatie, maar toen ik mijn ogen weer opendeed, was de stand nog steeds 0-0. Aan de andere kant was het eigenlijk alleen Franklin Lewis die nog wel eens wat probeerde, maar beide keren stond keeper Sander Danes op de goede plaats. Gelukkig haalden we ongeschonden de rust.

Na de hervatting een totaal ander spelbeeld. HFC nam de overhand en bleef de regie de hele tweede helft houden, hoewel HHC af en toe gevaarlijk counterde. Spits Floris van der Linden ramde van dichtbij op de goal, passeerde Danes, maar een op de lijn staande verdediger bracht redding. Nog geen minuutje later was het weer Van der Linden die voor gevaar zorgde. Zijn uitstekende pass doorsneed de defensie en bereikte Jacob Noordmans, maar diens inzet verdween naast de paal. In de 56’minuut daalde een hoekschop precies op het hoofd van Van der Linden, waarna zijn kopbal in de uiterste hoek verdween (1-0). Franklin Lewis haalde met een haaks geschoten bal nog uit, maar Danes pareerde. In de 68’minuut bracht een replica van de voorgaande snijdende pass van Van der Linden Fanklin Lewis alleen voor de keeper, maar weer kwam Danes als winnaar tevoorschijn.

Duidelijk was dat een tweede doelpunt niet uit kon blijven en dat was ook zo. Alleen aan de verkeerde kant: een aarzeling van de verdediging, een van richting veranderd schot en het was 1-1. Hoop doet leven, maar dat dachten beide ploegen, dus liet HFC het er niet bij zitten. Een prachtige voorzet in de loop gegeven en een fraaie kopbal van Van der Linden later en het was in de 81’minuut raak: 2-1.

Van echt pompen of verzuipen kwam het van de kant van Hardenberg niet. Begrijpelijk, want de ‘hete’ temperaturen hadden de krachten van beide ploegen gesloopt. Kort voor het einde snelde Vincent Volkert met een prachtige actie vanaf de zijlijn langs zijn tegenstander, bereikte de achterlijn en trok de bal laag voor. Na wat ping-pong-werk in een kluwen van wild naar de bal trappende spelers, gleed Volkert de bal ten slotte zelf maar met zijn chocoladebeen over de lijn: 3-1.

’s Avonds tijdens het ledendiner vroeg tafelpresident Pieter Kalbfleisch aan trainer Gertjan Tamerus of er iets was dat de spelers eigenlijk misten bij HFC. Naar alle eerlijkheid – en je kon erop wachten – was het antwoord: meer toeschouwers. Niet zozeer op grond van deze dag, maar meer in zijn algemeenheid. Het aantal supporters bij uitwedstrijden is eigenlijk bedroevend. Dat ik ze alle 23 bij naam ken zegt al genoeg. Maar ook bij thuiswedstrijden, zelfs bij ideale omstandigheden, valt er veel te winnen. Dat de gemiddelde Haarlemmer niet echt warm loopt voor voetbal is geen nieuws. Daar kunnen onze failliete vrienden van de voetbalclub ‘Haarlem’ (1889) van meepraten, maar gezien ons ledenbestand gaat dat kennelijk ook op voor de gemeentes Heemstede en Bloemendaal, inclusief de woonkernen Aerdenhout, Bennebroek, Bloemendaal zelf, Overveen en Vogelenzang. Want op HFC zijn de Haarlemmers in de minderheid. Wat dat betreft kunnen we een voorbeeld aan HHC Hardenberg nemen.

Maar het goede nieuws kwam later op de avond: de G-voetballers gaan een fanclub oprichten. Ik hoop dat daar veel HFC’ers lid van mogen worden, maar daarvoor moet je wel door de ballotage komen en dat is geen kattenpis. Heb ik gehoord.

Bert Vermeer
Foto's: Pim Hols

Kijk voor een samenvatting en interviews naar HFCTV


Opstelling HFC: Tom Boks (k), Danny Hols (89’ André Morgan), Oscar Wilffert, Wessel Boer, Vincent Volkert, Daniël van Son, Franklin Lewis (’68 Khalid Tadmine), Jacob Noordmans, Lars Weistra, Sam van Huffel (90’+2 Adil Kaychohi) en Floris van der Linden. Verder op de bank nog Gerard van Rossum, Jeffrey Sam Sin, Joël Donald en Louk Dekkers.

 

 

 

Nieuws overzicht