Averij in de Gelderse vallei

Veenendaal, dan denk je aan van Schuppen (sigaren) : Ritmeester, Panter. Meer dan 1800 sigarenmakers rolden tot in de late jaren 50 puur rookgenot met hun vlijtige handen. Niets meer van over. Ook de wolindustrie is naar verre landen vertrokken. Veenendaal nu is een nijvere plaats met grote bedrijfshallen langs de A-12. En een groot voetbalcomplex met twee clubs: DOVO (Door Overspeligheid Veel Ongemak?) en GVVV. Tegen die laatste moesten we weer eens aantreden. In het verleden ging dat wel eens moeizaam. Nu ook, zou later blijken.

De harde kern wist wel waarom: dat kunstgras. Ballen die normaal even worden geremd door het Spanjaardslaangazon, gleden nu als een raket richting de hekken. Op dit niveau moet er gewoon op natuurgras worden gespeeld! De witte wedstrijdbal was na een kwartier al verworden tot een zwarte Pietenroller.


En de wedstrijd dan? Aan HFC-zijde oneffenheden die we eigenlijk zelden of nooit zien. Drie tegen.


De eerste al na 20 minuten. Een lage corner die nr 10 (Simon Brouwer) licht met het hoofd beroerde. Tien minuten later bewees Peet van der Slot dat hij het echt kan vanaf 11 meter: 1-1.

Vlak voor rust wist Bendadi Mohammed na een lange opmars de 2-1 er in te drukken. Ook in de tweede acte geen HFC dat we zo graag zien. Wel 3-1 door Roy Terschegget vanaf elf meter. Tom Boks raakt bij zijn reddingspoging geblesseerd en de nu 42-jarige (!) Gerard van Rossum vervangt hem vlekkeloos.

Rond de 70e minuut weet Wessel weer eens een gaatje te vinden: 2-3. Het slotoffensiefje van HFC levert een mooie kogel op van Robin, sleurende bewegingen van Koen, maar geen netwerk. De relatief grote aanhang liet het hoofd niet moedeloos hangen, wetende dat we een diamanten seizoen krijgen voorgeschoteld door een selectie die in elk HFC-hart een liefdevolle plek heeft gevonden.

A.s. zondag is Sparta aan de beurt.
We gaan het weer beleven.

Joop van Schaik

 

 

Nieuws overzicht