De wedstrijd die niét kon worden verzet

We schijnen het nog te hebben geprobeerd. Toen de tegenstander de wedstrijd niet wilde verzetten, hebben we de KNVB geprobeerd te overtuigen. Dat het toch écht in het belang was van het Nederlandse voetbal, dat deze wedstrijd van JO15-1 (zat) tegen DSO van vandaag, zou worden verzet. En omdat het competitievervalsing was, want Spijkenisse – Hollandia wel werd verzet. Maar bij ons ging Zeist niet akkoord.

Toen ik de zonnige voetbaltempel aan onze Spanjaardslaan betrad, viel mijn oog op een potje van één van onze G-teams, die net wilden aftrappen. Wachtend op onze eigen wedstrijd, genoot ik van deze pure voetballiefhebbers. Een uitbal geef je gewoon aan de tegenstander en bij een foutje maak je excuses aan je medespelers. En als een bal gevaarlijk dicht bij je hoofd komt, hou je natuurlijk je handen voor je gezicht ter bescherming en fluit de scheidsrechter niet voor hands, maar laat lekker doorballen. Op de beslissingen van die meneer heb je sowieso geen commentaar. En misschien wel het mooiste, je mag gewoon nog acties maken, ook al leiden die tot helemaal niets. Behalve tot veel plezier en applaus!

Door drie geblesseerden (Thijmen, Kik en Giel) en een flink aantal skifanaten, werden er voor deze pot maar liefst zes voetballers van de O15 zondag teams ingevlogen. Daarbij startten we met een 5-3-2 opstelling. Voor doelman Tijn vormden Benjamin Bos, Idse, Daan, Joas en Emir de achterhoede. Het middenveld werd bezet door Roberto Dinkelberg, Xander en Achraf. In de voorhoede moesten Hugo de Lange en Sam van der Storm voor gevaar zorgen. Op de bank zaten nog Isran Vaneer, Kick van Donk en Sam Böhm. De buitenlanders werden via de groepsapp op de hoogte gehouden. Er waren zelfs fanaten, die via de telefoon de livestream volgden. Hopende dat de kwaliteit van de wedstrijd beter was dan die van de beelden.

De eerste minuten was niet te zien, dat wij met een half team eerstejaars speelden. Sterker nog, onze mannen waren technisch vaardiger en ook tactisch sterk. Je kreeg de indruk, dat achter iedere bal een bedoeling zat. Wat wel snel duidelijk werd, was dat het fysiek erg zwaar zou worden. Das logisch natuurlijk. Na de eerste speldenprikjes ging het in de 15e minuut bij ons achterin fout. De DSO-spits profiteerde koeltjes van het buitenkansje door Tijn te omspelen en de 0-1 te scoren. Aan de andere kant had Xander een goede actie, maar zijn inzet ging naast. Achter mij hoorde ik op het G-veld luid gejuich. Jammer, die goal en de explosie daarna, had ik maar wat graag gezien. Even later gingen onze mannen de rust in.

De tweede helft bracht een weinig ander beeld. Voorin konden wij geen vuist maken en op het middenveld was die fysieke onmacht. Omdat wij het verdedigend wel goed hadden staan, was het voor de neutrale toeschouwer niet een wedstrijd om van te watertanden. Na tien minuten kwam Kick van Donk voor Roberto. Daarmee gingen we eigenlijk weer terug naar 4-3-3, met Kick op rechtsvoor. Volledig uit het niets viel in de 58e minuut plotseling de 0-2 en met die tweede goal was de spanning ook gelijk verdwenen. Een minuut later werd Isran Vaneer gebracht voor Hugo de Lange. Sam van der Storm kreeg nog een paar kansen, die werden verijdeld door de Zoetermeerse keeper. Maar de mooiste actie werd voor het laatst bewaard. Achraf ging op rechts een één-twee aan met Emir en haalde de achterlijn. Hij trok de bal voor, die half vallend door Xander werd binnen gekopt, net naast.

En dus bleef het bij de 0-2 eindstand. De mannen kregen applaus voor hun inzet en weerstand. Van te voren was dit een verklaarbare uitslag geweest. De punten moeten we nu maar zien te pakken tegen de komende tegenstanders, DWS en Spijkenisse. Daarvoor hebben we nog twee weekenden zonder programma. Hopelijk kunnen we met wat oefenwedstrijden de spelpatronen er weer verder inslijpen.

Bob Klijn

HFC Jeugd overzicht