Zaterdag, de mooiste dag van week

Misschien realiseert niet iedere jeugdspeler het zich tegenwoordig nog, maar zaterdag is toch echt de mooiste dag van de week. De hele week train je hard om jouw trainer ervan te overtuigen, dat jíj in de basis hoort te staan. De spanning bouwt zich op richting het moment in de kleedkamer, dat de opstelling bekend wordt gemaakt. En dan gaat het los, dan mag je. Dan kan je laten zien dat de trainer het goed heeft gezien!

 

Als (iets te fanatieke) ouder herken je dat bij je zoon. Zelf beleef je het ondertussen meer op een afstand. Middels wat app communicatie met andere ouders, vaak de avond vóór de wedstrijd. Wat zou de trainer deze keer voor tactiek hebben bedacht en met welke spelers gaat hij dat in eerste instantie uitvoeren? En daarbij realiseer jij je, en houdt jij je zoon voor: dit is Eerste Divisie niveau vriend. Dit is topsport en daar horen ook teleurstellingen bij. Bijvoorbeeld dat je niet in de basis staat. En van teleurstellingen word je sterker! De vraag is vervolgens wel, hoe ga je daar mee om. Als speler maar ook als ouder.

Dus toen ik bij aankomst op het zonnige HFC complex, voor de aanvang van de wedstrijd tegen Cambuur Leeuwarden van mijn zwaar teleurgestelde zoon hoorde, dat hij te veel pijn had aan zijn enkel om te spelen, moest ook ik even slikken. En ik schat in, dat ook de ouders van de spelers die niet in de basis stonden of tijdens de wedstrijd werden gewisseld, niet in eerste instantie voelden, dat hun kind daar iets van kon leren. Toch hoort het er bij.

Doordat Giel niet kon spelen, haalde Kelly Kik weer terug naar de rechtsback positie en speelde Joris rechts op de ruit van het vierkoppige het middenveld. De andere middenvelders waren Gijs, Xander en Daan. Verder kende de opstelling geen verrassingen. De Friese tegenstander leest kennelijk niet mijn stukjes en moest duidelijk wennen aan onze tactische variant. Dit zorgde er binnen 5 minuten voor, dat Sam er twee keer vandoor kon op de linker flank. De eerste keer na een prima actie van Gijs. In beide gevallen, bood Sam een kans aan de attente Joris, maar echt gevaarlijk werd het niet.

De jongens van de Koninklijke HFC O15-1 (zat) zetten steeds hoog druk. Cambuur moest het hebben van counters, wat resulteerde in twee corners. Helaas ging het bij ons in de 6e minuut achterin fout, wat door de spits van Cambuur genadeloos werd afgestraft: 0-1. Teleurstelling! Hoe ga je daar mee om? Compliment aan onze Koninklijke mannen, het veranderde in eerste instantie niets aan het spelbeeld. Wel werd Cambuur ogenschijnlijk sterker op het middenveld. Met name omdat de Friese backs steeds mee opkwamen en de Haarlemse daar geen raad mee wisten. Onze aanvallers konden daar geen druk op zetten. Het leidde tot een kans dwars door het midden van de Haarlemse verdediging. Keeper Tijn redde in eerste instantie nog prima, maar zijn medespelers waren niet alert genoeg bij de rebound: 0-2 in de 16e minuut.

Nog een teleurstelling. Er brak een slordige fase aan, zowel in passing als in aanname. Daarnaast gingen de mannen niet hard genoeg hun duels in. En áls er zich kleine kansjes aandienden, dan gingen we daar te slordig mee om. Kelly had genoeg gezien. In de 23e minuut wisselde hij Gijs en Joris voor de invallers Joas en Emir. Duidelijk een tactische wissel, want met Emir op rechtsbuiten gingen de mannen over in een 4-3-3 formatie. Voor Joas uiteraard een bijzonder moment, zijn rentree nadat hij op 15 september tegen De Graafschap zijn arm op twee plaatsen had gebroken.

Het effect van de ‘Hand van de coach’ sorteerde binnen 8 minuten effect. Emir ging er op rechts vandoor en vond uiteindelijk Joas, die de aansluitingstreffer scoorde: 1-2! De mannen gingen er weer in geloven. De volgende schietkans van Joas was tekenend voor laatste minuten van de eerste helft. Met toch de nodige hoop gingen de mannen de kleedkamer in voor de rust.

De tweede helft begon met een heerlijke pass van Achraf op Idse. Die zette een actie in, gevolgd door een voorzet die leidde tot een kopkans voor Emir. Maar de grootste kans was 5 minuten na rust. Hidde vond met een pass dwars door het midden Joas, die alleen op de keeper af ging. A la Robben stuitte Joas op de grote teen van de keeper van Cambuur, naast!

De wedstrijd was compleet in evenwicht. Het golfde op en neer. Een geweldige aanval van Cambuur over meerdere schijven, werd uiteindelijk door een fantastische redding van Tijn gestopt. Een Koninklijke aanval leidde tot een scrimmage voor het doel van Cambuur, maar miste het laatste zetje. Kelly bracht Chiel Vellekoop voor de geblesseerde Sam. Achraf ging in de spits lopen, Joas zakte een linie en Chiel ging op 6 spelen. Het leverde gelijk een kans op voor Cambuur, wederom dwars door het midden, maar opnieuw redde Tijn prima.

De krachten vloeiden aan beide kanten weg, het werd rommelig en slordig. Je kent dat wel, als aan het einde van een bokswedstrijd. Kelly liet achterin 1 op 1 spelen. Cambuur spelers maanden elkaar tot tijdrekken. Laatste minuut. Een vrije trap van Idse, iedereen mee naar voren, nog een laatste kans voor Daan, over. En de scheidsrechter floot af. Conclusie. Een wedstrijd gespeeld tegen de nummer 2 van de ranglijst en weer denk je dat er meer in had gezeten. Teleurstellend, maar hoe ga je er mee om?

Vlak tegenover veld 2, aan de andere kant van de Heemsteedse Dreef, ligt een hospice. De medewerkers van deze instelling hebben contact opgenomen met het bestuur van de Koninklijke HFC, voor een verzoek. Of het mogelijk is, dat de wedstrijden van de kleinste spelertjes op zaterdag op veld 2 kunnen worden gespeeld. Zodat iedere ‘bewoner’ van de hospice dat hartverwarmende gedraaf van deze spelertjes zo goed mogelijk kan volgen. Want voor hen is iedere zaterdag die ze nog hebben, de mooiste dag van de week.

Bob Klijn

 

 

 

HFC Jeugd overzicht