Cambuur uit, zo veel meer dan een schoolreisje

De spelers, de staf en de supporters van JO15-1 (zat) zijn dit seizoen op reis met een missie: presenteren op hoog niveau in combinatie met veel plezier hebben. En dat ‘op reis’ mag trouwens zeer letterlijk worden genomen.

Want de retour afstanden naar Leeuwarden, Venlo, Doetinchem , Dordrecht en Spijkenisse alleen al  zijn samen goed voor ongeveer 1.360 kilometers. Gelukkig hebben we sponsors gevonden, die deze busritten voor hun rekening willen nemen. Zo werd deze rit naar Leeuwarden gesponsord door Bruning De Goede Vastgoedregisseurs. Anton Bruning en zijn collega Udo de Goede helpen hun relaties bij de exploitatie van vastgoed door te ondersteunen, te ontzorgen en de processen te regisseren (www.bruningdegoede.nl). Zij werken voor particulieren, bedrijven en institutionele beleggers. Namens alle spelers, de staf en de meereizende supporters, van harte bedankt!

De ‘Bruning De Goede bus’ stond de spelers om 11.00 uur op te wachten in de Johan de Wittlaan. De spelers vonden hun plekje achterin de bus, voor de staf en de supporters was er ruimte voorin. Al snel was het verschil duidelijk. Voorin zongen de Beatles over ‘Penny Lane’, ‘Hey Jude’ en ‘Yesterday’, terwijl achterin de bus een onduidelijke beat hoorbaar was, met songteksten die het niet waard zijn om hier te worden gepubliceerd. Bovendien ging voor in de bus een zak snoep rond, terwijl de jongens achterin de heerlijke en gezonde broodjes van Marcel verorberden.

De stemming zat er goed in. Er werd veel gekletst en volop grapjes gemaakt. Maar gedurende de rit draaide de stemming toch ietwat. Na het verlaten van de afsluitdijk werd de spanning voelbaar en nam de concentratie toe. Toen we Leeuwarden indraaiden en de lichtmasten van het Cambuur stadion tussen de woonwijken ontwaarden, kreeg ik toch het gevoel dat we een tikkie onder de indruk waren. Gelukkig zorgde, wat later bleek, de plaatselijke Leeuwarder attractie voor de nodige ontspanning en daverend gelach. Een meneer liet een reusachtig spierwit konijn uit, aan een halsband! Eenmaal in het stadion, werden er door de supporters foto’s gemaakt alsof we in Camp Nou liepen.

Terug naar het voetballen, want op stap met de JO15-1 (zat) is veel meer dan alleen een schoolreisje voor de supporters. Dat kun je wel aan coach Kelly over laten. Voorafgaand aan de wedstrijd vroeg ik hem waar hij dacht dat deze selectie talenten staat, ten opzichte van de tegenstanders in de competitie. Daar moest hij het antwoord toch een beetje schuldig op blijven. Een knappe 3-2 oefenwinst op Alphense boys (Eredivisie laag) werd gevolgd door een 4-0 bekernederlaag tegen ADO Den Haag (Eredivisie hoog). En afgelopen woensdag werd daar een indrukwekkende 1-4 oefenwinst tegen Hollandia (Eerste Divisie hoog) aan toegevoegd. Dat waar Kelly met de jongens  op had getraind, opbouwende centrale verdedigers, in de bal komende en kaatsende middenvelders en diepgaande vleugelspelers, kwam er vooral in de 2e helft in Hoorn verbluffend goed uit.

De wedstrijd begon. De supporters namen plaats op de tribune, die mede werd bevolkt door opvallend veel Haarlems - Friese familiebanden. Opa’s, tantes en vrienden waren gekomen om onze mannen aan te moedigen. Kelly startte met Tijn in de goal, het centrum was voor Hidde en Daan, Idse en Kik als backs. Op het middenveld begonnen Thijmen, Achraf en aanvoerder Joas. Gijs werd aangewezen als targetman, met Niels en Xander op de vleugels. En vleugels kregen de mannen gelijk in de eerste minuut. Een sterke actie van Niels op links leidde tot een corner. Deze werd in eerste nog instantie afgeslagen, maar kwam voor de voeten van Daan, die met rechts de bal in de verre hoek raak schoot: 0-1! Wij als supporters gingen er eens goed voor zitten, wat zou dit gaan worden? Helaas konden de mannen deze flitsende opening geen goed vervolg geven. Wellicht toch de indrukken van de busrit en het stadion, maar bij een vrije trap voor Cambuur in de 9e minuut stond er één Leeuwarder te veel vrij, die bij de tweede paal de gelijkmaker binnen ramde: 1-1. Natuurlijk, je speelt zo goed als de tegenstander het toelaat, maar er hing wel een soort matheid over de ploeg. Het middenveld kreeg geen tijd van de tegenstander om ballen snel te verplaatsen, maar deed daar ook te weinig moeite voor. Er werd veel te weinig ruimte gemaakt, juist dat element van het spel waar deze week zo op was getraind. Er werden trouwens ook weinig kansen weg gegeven, waardoor we met 1-1 de rust in gingen.

Aan het begin van de tweede helft liet Kelly Sam invallen als linksvoor en Giel als rechtsachter. Wat hij tijdens de thee verder tegen de jongens heeft gezegd weet ik niet, maar in de eerste 10 minuten telde ik snel 5-6 kansen/mogelijkheden voor de Koninklijken. Cambuur kwam er niet meer aan te pas. Ook Berend (links op het middenveld) en Zeger (linksachter) werden gebracht, tot het noodlot toesloeg. In de 60ste minuut verloor Achraf een duel waarbij hij volgens de scheidsrechter een overtreding maakte. Dat was terecht. Maar vervolgens toverde de man in het zwart een rode kaart tevoorschijn! Achraf zou iets hebben gezegd dat de scheidsrechter niet kon accepteren. Nou ken ik Achraf al even, maar áls hij al zoiets heeft gezegd, dan toch zeker níet tegen de scheidsrechter. Enfin, gevolg was wel dat we nog ruim 10 minuten met 10 man moesten doorspelen. En daar waar wij teleurgesteld zouden zijn geweest met de 1-1, hoopten we nu dat onze manen die over de streep konden trekken. Met keihard werken en slim spel lukte dat. Een prestatie van formaat! Gejuich klonk op uit het stadion, vanuit het Haarlemse uitvak, toen de scheidsrechter affloot. De jongens verdwenen onder luid applaus weer in de spelerstunnel.

De supporters werden na afloop door de jarige Pieter uitgenodigd voor een biertje in Café Cambuur, onder de rook van het stadion. De uitbater aldaar en zijn trouwe stamgast verzorgden niet alleen een heerlijk koud pilsje met wat nootjes, maar vermaakten ons ook met de nodige anekdotes. Zelf probeerden we een antwoord te vinden op de vraag die ik eerder al aan Kelly stelde; waar staan de mannen nou eigenlijk? Maar met de korfbaluitslagen in de andere drie wedstrijden in onze poule, is dat nog steeds moeilijk te bepalen.

De buschauffeur had de motor al weer gestart en was klaar voor de terugrit. Moe maar voldaan zocht iedereen weer een plekje. Bij het verlaten bleek dat de Leeuwarder attractie niet veel meer dan 300 meter was opgeschoten. Eenmaal Leeuwarden uit, kon Pieter de verleiding van de microfoon niet weerstaan en bedankte iedereen die zijn verjaardagsfeestje tot zo’n mooi festijn had gemaakt. Met zijn allen zongen we Pieter luid toe en kwam Haarlem langzaam maar zeker weer in zicht.

De komende weken staan thuiswedstrijden tegen Dordrecht en De Graafschap op het programma. Wat een vooruitzicht, wat een avontuur. Was het maar weer zaterdag!

Bob Klijn

 

HFC Jeugd overzicht