Jo11-1. Geen BVO kon ze bijbenen. Het verhaal van David en Goliath

Er zijn soms van die heldendaden die voor het nageslacht vastgelegd en eeuwig bezongen moeten worden. Zeker als het gaat om grote daden van kleine helden. Denk aan Hansje Brinker die een overstroming weet te voorkomen door een nacht lang zijn vingertje in de dijk te stoppen of David die de Filistijnse reus Goliath weet te verslaan. Deze keer is het een epos over twaalf kleine helden uit Haarlem die afreisden naar Rotterdam om de confrontatie met de grootste reuzen uit binnen- en buitenland aan te gaan. Ik kan u alvast verklappen dat dit verhaal een heel mooi einde gaat krijgen.

Laten wij bij het begin beginnen. Afgelopen vrijdag vertrok onze jo11-1 richting Kralingen voor de Rotterdam Football Cup. Een prachtig tweedaags internationaal toernooi op het terrein van Excelsior met clubs als PSV, Southampton, Feyenoord, Manchester City, Vitesse, MSV Duisburg, ADO Den Haag, West Ham United en KAA Gent. Een line up om van te smullen en dan te bedenken dat dit nog maar een kleine greep is uit de in totaal achtenveertig deelnemende teams. U begrijpt dat de mannetjes en hun ouders hier al heel lang naar uitkeken.

Het logeeradres was in het Heemstede van Rotterdam en omstreken; Hillegersberg. Daar mochten de jongens nog even bij de lokale vv trainen alvorens bij het gezellige en drukbezochte café Van Eijk een stevig en gezond avondmaal te nuttigen. Zoals het hoort, is het clublied vele malen ingezet op verzoek van de lokale bevolking. Een goed begin van een legendarisch weekend.

Zaterdag was het dan zover. Maarten was jarig. De trainer die de jeugdige vechtmachine het hele seizoen heeft klaargestoomd om hem het mooiste cadeau te bezorgen dat hij zich kon wensen; een plek bij de eerste zestien van het toernooi. Hoe kon hij weten dat zijn jongens iets nog mooiers voor hem in petto hadden.

Om bij de laatste zestien te komen, moesten de heren bij de eerste twee uit een poule van zes zien te eindigen. Een hele klus met sterke teams uit Zweden, België, Denemarken, Engeland en niet in de laatste plaats Feyenoord als tegenstanders. Op papier een bijna onmogelijke opgave voor onze twaalf ‘Davids’, maar u herinnert zich nog hoe het met David is afgelopen.

De start was stroef, maar de eerste wedstrijd werd gewonnen door een kopbal van de kleinste man op het veld. Daarna stond Silkeborg IF uit Denemarken op het menu. De club van Kasper Dolberg. Het vizier stond in de ochtend helaas nog niet op scherp. Kansen werden gemist en u raadt het als echte voetbalkenner al; dan valt het doelpunt aan de andere kant: 1-0 verloren. Een plek bij de eerste twee met nog drie loodzware wedstrijden voor de boeg leek nog verder weg dan het op papier al was. De vorm nam echter toe naarmate de zon feller ging branden boven Woudestein of het Van Donge & De Roo Stadion zoals het nu heet. De Engelsen werden verslagen en ook de Zweden werden na een ruime overwinning aan de zegekar gebonden. De Koninklijken begonnen bijna in een wonder te geloven.

Silkeborg IF was al zeker van een plek bij de eerste twee. Er zat nog maar één ding op. Er moest van Feyenoord worden gewonnen. Menigeen zou hard hebben gelachen om deze hoogmoed, maar Maarten en de jongens geloofden erin. De laatste wedstrijd van de dag en wat een apotheose. De jongens hebben dit seizoen geleerd wat er voor nodig is om een wedstrijd tegen een topclub te winnen. Ze pasten alles toe wat ze hadden geleerd, speelden zeer gedisciplineerd en vochten vooral als leeuwen. Feyenoord kwam er niet doorheen en tegen al de kansberekeningen vooraf in was het HFC dat met een vlijmscherpe precisie counterde en scoorde. 1-0! De normaal zo rustige en waardige supporters van de Koninklijke lieten zich gaan als nooit tevoren. Ongeloof bij de supporters, maar meer nog bij iedereen die Feyenoord een warm hart toedroeg. Uiteraard ging Feyenoord gretig op zoek naar de gelijkmaker om een plek bij de laatste zestien zeker te stellen, maar de jongens hielden met een geweldige vechtlust stand en lieten zien hoe goed ze zijn door tegen het grote Feyenoord nog een tweede goal te scoren. Het dak ging eraf. Nu was Feyenoord verwezen naar de derde plaats. Maarten had zijn cadeau en veel mooier dan dit kon het niet zijn. In een alles-of-niets wedstrijd van Feyenoord winnen en de volgende dag voor de beste zestien plekken mogen strijden.

Glimmend van trots gingen Maarten, kinderen en ouders naar het in Kralingen en omstreken beroemde café Stobbe om de verjaardag van Maarten te vieren en de stemmen schor te zingen. Wat kan een overwinning dan zoet smaken. De mannen hadden echter honger naar meer. Snel werd gekeken wie zij de volgende dag zouden treffen in de poule voor de bovenste zestien plekken. Het was geen makkelijke poule met Standaard Luik, AA Gent en B.93 uit Denemarken. Er was realiteitszin. Alles kan, maar de gedachte dat ze nog een paar huzarenstukjes zouden kunnen uithalen zoals tegen Feyenoord werd snel naar dromenland verwezen. Het was al prachtig dat ze bij de laatste zestien zaten.

Na een goede nachtrust in Hillegersberg bij gastheer Martin begon dag twee met de confrontatie met misschien wel het beste team van het toernooi. AA Gent. HFC begon waar het tegen Feyenoord mee was geëindigd. Zij waren een waardige tegenstander en leken, net als tegen Feyenoord, kansen te hebben. Deze keer pakte het alleen anders uit. Gent stapte met een 1-0 overwinning van het veld. De teleurstelling bij de jongens was heel begrijpelijk. Ze hadden niet ondergedaan voor Gent en met een beetje geluk ook meer uit de wedstrijd kunnen halen. Eerste in de poule worden leek nu onmogelijk en de pijlen werden op de tweede plek gericht. Deze zou recht geven op een poule waarbij om plek vijf tot en met acht mocht worden gestreden.

B.93 hadden wij al zien spelen en leek een geduchte tegenstander. Onze helden hadden echter vleugels. De Denen werden van de mat gespeeld. Ineens was alles weer mogelijk. De rekenmeesters hadden alle scenario’s doorgerekend en iedereen kon nog eerste of vierde worden. Wederom dus weer een alles-of-niets wedstrijd tegen een topclub. De jo11 van Standaard Luik, dat in de Belgische top meedraait, kwam al snel op 1-0. U kent de wet dat als je op een toernooi de eerste goal scoort, je doorgaans aan het langste eind trekt. Daarbij is echter niet gerekend op de veerkracht van onze kleine reuzendoders. Kopdoelpunten zijn een zeldzaamheid, maar dit toernooi was alles anders. Deze keer was het de één-na-kleinste die een afgemeten voorzet inkopte. Wederom een uitzinnige Haarlemse supportersgroep. De mannen hielden knap stand. Een prachtig resultaat tegen een hele sterke tegenstander die wij naar de derde plaats hebben verwezen.

Gent had met een miniem verschil gewonnen van B.93, terwijl het precies andersom had moeten zijn. Niet bij de laatste vier dus, maar er mocht wel worden gestreden om plaats vijf tot en met acht in een poule met Sparta, Excelsior en Altinordu SK uit Turkije dat een hele sterke indruk had achtergelaten. Van onze Turkse taxichauffeur begrepen wij zaterdagavond al dat dit (één van) de beste opleidingsinstituten in Turkije is. De eerste wedstrijd was tegen Altinordu SK en de taxichauffeur leek gelijk te hebben. Wat een goed spelende ploeg. De pijp begon bij onze jongens leeg te raken en de druk was groot, maar bij een heldenverhaal hoort dat als de held verslagen lijkt er toch een wonder geschiedt. In de laatste seconden viel de bal goed en werd het maximale uit de wedstrijd gehaald door een messcherpe counter. De 1-0 viel bijna in het fluitsignaal. Tegen Sparta mocht worden gestreden om plaats vijf. Wie had dat ooit gedacht bij het zien van de zevenenveertig andere deelnemende teams. De koninklijke was al het hoogst geklasseerde amateurteam, maar kon door van Sparta te winnen zelfs alle Nederlandse BVO’s achter zich laten om nog maar niet te spreken van grote buitenlandse clubs.

Hoeveel energie konden de jongens nog opbrengen? De pijp leek al leeg tegen de Turkse tegenstander. Het zou vast niet meer zo’n fantastische wedstrijd kunnen worden als tegen Feyenoord. U voelt het echter al aankomen; de voetbalgoden bewaarden het mooiste scenario voor het laatst. De mannen wisten zonder uitzondering weer een enorme energie uit de tengere lijven te persen. Ondanks goed spel leken de voetbalgoden ons nu niet goed gezind. HFC had de nodige kansen, maar de effectiviteit in afmaken uit de eerdere wedstrijden was nu ver te zoeken. Sparta maakte de kansen juist heel goed af en snel stond de 2-0 voor Sparta op het scorebord. In een wedstrijd van een kwartier een dodelijke achterstand. Maar hoe dient een heldensage af te lopen? De mannen lieten het hoofd niet hangen, rechtten de rug en scoorden na een mooie aanval de aansluitingstreffer. Het vuur ontvlamde. Sparta kwam met de rug tegen de muur te staan en had overtredingen nodig om de aanvalswoede van HFC te stuiten. Een vrije trap vlak voor tijd. Zou het dan toch nog mogelijk zijn. Een streep buiten het bereik van de keeper betekende een welverdiende 2-2. Wat een veerkracht en de stemmen van iedereen die HFC een warm hart toedraagt, werden nu helemaal schor geschreeuwd. Strafschoppen moesten de beslissing geven. Net zoals in alle wedstrijden stonden er weer andere helden op. Strafschoppen is niet de sterkste kant van de jo11-1. Zo werd kortgeleden de finale van het officieuze NK in Berkel en Rodenrijs al op strafschoppen door onze jongens verloren. Dit toernooi was alles echter anders. Karel stopte de eerste strafschop. Dan ben je al de held. HFC miste de eerste strafschop. Sparta schoot de tweede over. De aanvoerder scoorde de tweede strafschop. Ging het deze keer eindelijk wel lukken? En ja hoor! Karel stopte de laatste strafschop. Het script had niet mooier geschreven kunnen worden. Wat een legendarisch toernooi! De ‘Good Old’ heeft zijn predicaat ‘Koninklijk’ weer dubbel en dwars waargemaakt. Hier spreken de kleinzoons van onze jongens over vijftig jaar nog over.

Een prachtige afsluiting van wederom een heel mooi seizoen. Bijna alle ambitieuze doelen die het team heeft gesteld zijn uitgekomen. Bijna Nederlands kampioen geworden. Alleen de meerdere moeten erkennen in BFC via strafschoppen. Bijna tweede geworden achter AZ in de competitie. Alleen op doelgemiddelde derde geworden. Het doel was om vier jongens naar BVO’s te laten gaan en dat is gelukt. Wij wensen Jonas, Noah en Aaron bij Ajax en Julius bij Volendam heel veel geluk en plezier.

Trainer Maarten, Karel, Hein, Jeroen, Elia, Thomas, Noah, Ewout, Aaron, Julius, Arthur, Jonas, Jens en Senna, enorm bedankt namens de ouders voor een fantastisch seizoen!

Jochem Veltman

HFC Jeugd overzicht