JO13-1 wint prestigieuze Marco van Basten toernooi

De competitie is afgelopen, dus we maken ons op voor het toernooi seizoen. Zonnetje, ontspannen gezichten, altijd mooi dat toernooigevoel. Maar we zouden niet de Koninklijke HFC zijn, als we niet óók voor de ontwikkeling van de jongens én de toernooiwinst zouden gaan.

Na de vijfde plaatst op het Douwe Boomsma toernooi in Lemmer (in een deelnemersveld van 16 ploegen kan 1 corner je zomaar fataal worden) gingen we deze zaterdag naar UVV in Vleuten voor het Marco van Basten toernooi. Onderweg werden wij door onze HFC supporters langs de lijn op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen bij de promotiewedstrijden van de O15-1 en O17-1. Zo hoorden we dat Kelly zich volgend jaar met zijn team in de Eerste Divisie kan opmaken voor uitwedstrijden naar o.a. Doetinchem, Dordrecht en Venlo. En dat de O17-1 de eerste 3 strafschoppen in de serie misten. Dat moesten wij vandaag beter doen!

De naamgever van het toernooi zelf was helaas niet aanwezig (vast nieuwe spelregels aan het bedenken in Zwitserland) maar voor de rest was het een zwaar bezet toernooi. Uit onze eigen Tweede Divisie competitie traden aan, Alphense Boys (1e), AFC 34 (2e), BFC (4e), Roda ’46 (10e) en Buitenveldert (12e). Deze ploegen werden aangevuld met Derde divisie teams als WVHEDW, SV Hoofddorp en Elinkwijk. En bij ons in de poule zaten nog de gastheren van UVV, die kampioen waren geworden in de eerste klasse.

Het was daarmee ook gelijk het toernooi van de revanches. Want na die zeperd thuis tegen Roda ’46 en de pakken op de broeken van Alphense Boys, hadden onze mannen wel wat goed te maken. En wat dacht je van Buitenveldert? Die wilden natuurlijk tegen ons laten zien, dat ze onterecht waren gedegradeerd. Helaas kwam Alphense Boys met de nieuwe O13-1, wat de wedstrijd een totaal andere dimensie gaf. Want na de soevereine 2-0 overwinning tegen Roda ’46, dachten onze mannen die 1 jaar jongere Boys uit Alphen wel ‘even’ te pakken. En dus waren ze in ieder duel te laat en kwamen ze nooit meer echt in de wedstrijd. Dat ze die toch met 2-0 wisten te winnen, verbloemde de echte prestatie. Dat ze daarvan leerden bleek, want de pot tegen UVV werd een degelijke 1-0 overwinning en ook op de 2-0 winst tegen Buitenveldert was niets aan te merken.

De eerste plaats in de poule leidde in de kruisfinales tot een duel tegen AFC 34, die tweede waren geworden achter BFC. Niemand was de 3-2 verliespot in Alkmaar vergeten. Volgens Kelly begon dáár het tanken van zelfvertrouwen, want wij waren eigenlijk de beter voetballende ploeg, maar gaven de winst in de laatste 8 minuten weg aan die enorm goede en grote Alkmaarse spits. En deze toernooiwedstrijd leek wel een kopie van de competitie pot. We kwamen zeer terecht op een 1-0 voorsprong, maar vergaten uit te lopen naar 3-0, misschien wel 4-0. En toen zette AFC 34 in de tweede helft met de wind in de rug sterk aan en frommelde die vermaledijde spits weer de gelijkmaker achter Freek. Gelukkig bleef het daarbij en moesten penalty’s de ommekeer brengen. Ok, Jack (schoot hem in de rechter kruising) en Giel (schoot hem in de linker kruising) melden zich spontaan bij Kelly om een strafschop te nemen, maar verder was er eigenlijk maar één man die er écht zin in had: doelman Freek. Want zoals hij zelf altijd zegt: “ik ben in bloedvorm”! En dat bleek. Na de eerste 5 strafschoppen stond het nog gelijk, al had Freek er 2 bijna gestopt. De aanvoerder van AFC 34 mistte de zesde strafschop, terwijl onze aanvoerder, Achraf, heel koel raak schoot. We gingen alsnog door naar de finale.

Daar wachtte BFC, die hadden gewonnen van Buitenveldert. De vermoeidheid was in beide ploegen terug te zien. De vijf eerdere wedstrijden van 25 minuten in de brandende zon hadden hun tol geëist. Heel sprankelend werd het niet meer en de wedstrijd eindigde in een typische finale uitlag: 0-0. Dus Freek mocht weer zijn ding doen. En hoe! De ploegen gingen zo gelijk op, dat er 10 spelers nodig waren om uiteindelijk een beslissing af te dwingen. En dat deed Freek. Met een aantal fraaie reddingen bezorgde hij de Koninklijke eigenhandig, na het Rijk Zwaan Toernooi bij Westlandia, hun tweede toernooizege van dit seizoen. Hij groeide dit toernooi uit tot een heuse penaltykiller! Het was voor de jongens dan ook geen discussie wie de beker mocht ophalen en bij wie hij nu (waarschijnlijk) op zij nachtkastje staat. Freek sprak namens de jongens nog mooie woorden in zijn dankwoord, waarbij hij de toernooiorganisatie én zijn trainer Kelly lovend toesprak. Al zingend dat ze ‘kampioen’ waren gingen de mannen nog uitgebreid met elkaar op de foto en rond 20.30 uur reden we weer richting Haarlem.

Daar zijn ondertussen de voorbereidingen op het volgende toernooi (zaterdag bij WVHEDW) maar zelfs het volgend seizoen (voor iedereen selectie JO15) al in volle gang. Waarbij de vaders zich de aankomende dagen mentaal en fysiek mogen voorbereiden op de traditionele vaders-zoons wedstrijd van volgende week zondag. Gelukkig is er na afloop een barbecue om de gemoederen weer te laten bedaren. Maar ik kan niet beloven dat ik ook van die wedstrijd een verslagje schrijf…

Bob Klijn

 

HFC Jeugd overzicht