Niet naar het lijf geluisterd

Wouter Haarmans neemt noodgedwongen afscheid van Koninklijke HFC
Het applaus was afgelopen zaterdagmiddag indrukwekkend toen HFC-aanvaller Wouter Haarmans na de thuiswedstrijd tegen Rijnsburgse Boys met een korte speech afscheid nam van zijn publiek.



Toen Haarmans in de extra tijd door trainer Ted Verdonkschot binnen de lijnen werd gebracht, wist de tegenstander dat hij niet mocht worden aangepakt. En wisten zijn teamgenoten dat hij niet moest worden aangespeeld. Het zegt iets over de ernst van de pijnlijke blessure (een zware rughernia) waarmee de 28-jarige Haarlemmer sinds eind april kampt en die hem deed besluiten om er definitief een punt achter te zetten.

Een bitter einde na negen seizoenen selectievoetbal waarin Haarmans meegroeide met het steeds hogere niveau van Koninklijke HFC. Al in september maakte een ernstige kruisbandblessure duidelijk dat het een seizoen zou worden van vallen en opstaan.

,,Doordat de band niet helemaal was afgescheurd, kreeg ik het advies om gericht te gaan trainen, zodat mijn versterkte beenspieren de blessure konden opvangen. Toen ik weer met de groep ging trainen in januari, kreeg ik last van mijn rug. Totdat het eind april helemaal mis ging, heb ik uitsluitend met pijnstillers kunnen voetballen.’’

Ondraaglijk
De woorden ’helemaal mis’ zijn bepaald niet te dik aangezet. ,,Na een training ging ik in mijn auto zitten en kon ik ineens helemaal niks meer. De pijn in mijn rug en mijn been was ondraaglijk. Later die avond heb ik mijn vader gebeld met de vraag of hij mij naar het ziekenhuis wilde brengen. Daar dachten ze direct aan een hernia.’’ Met een tas vol medicatie en een hele vracht tips om de nacht door te komen, mocht Haarmans naar huis.

Sindsdien volgt hij een therapie die op termijn soelaas moet bieden. ,,Maar het herstel gaat tijd kosten. Opereren is weliswaar een optie. Maar daar kies ik vooralsnog niet voor. Ze snijden rondom je zenuwen zonder garantie op succes.’’

Wat Haarmans zichzelf kwalijk neemt, is dat hij niet heeft geluisterd naar zijn lichaam. In zijn vorige baan als businessanalist van een consultancybedrijf maakte hij dagen van twaalf uur. ,,In theorie kon ik dat werk en voetballen in de tweede divisie combineren. In de praktijk was het eigenlijk niet te doen. Ik ging steeds meer tegen de trainingen op zien. Drie keer in de week alles geven. Toch ging ik door. Omdat ik een ambitieuze jongen ben. Zowel op sportief als op maatschappelijk gebied.’’

Begin april zei hij ja tegen een uitdagende nieuwe functie als junior manager bij Auto 1 (van de slogan: ’wijkopenautos.nl’) en gaf direct vol gas. Tegen beter weten in vroeg hij nog maar eens te veel van zichzelf. Totdat zijn lichaam het woord nam: ’Als jij niet stopt, dan doe ik het’.

Het voetbal gaf hij er aan; zijn baan behield hij. ,,Ik zat nog in mijn proeftijd toen ik werd uitgeschakeld. Gelukkig bieden zij me de kans om voorlopig thuis te werken. Dat werk achter m’n computer doe ik zoveel mogelijk staand.’’

Wie denkt dat Haarmans vanwege het rampjaar is veranderd in een zwaarmoedige verongelijkte ex-voetballer heeft het mis. ,,Die hernia staat niet in verhouding met al het mooie dat ik met HFC heb meegemaakt. Zelfs dit seizoen. Die invalbeurt op 7 april in de laatste minuut uit tegen Achilles. Ik scoorde bij mijn eerste actie. De vreugde die ik toen voelde, is onbeschrijflijk. Niet zozeer vanwege die goal, maar vooral omdat ik weer deel uitmaakte van een team.’’

Bron: Haarlems Dagblad, Rob Spierenburg
 

Nieuws overzicht