JO13-1 speelt zich op indrukwekkende wijze veilig

Met een diepe buiging naar onze mannen, schrijf ik dit stukje. Want weer viel de beslissende goal in de laatste minuut, maar nu viel hij volkomen terecht aan de voor ons juiste kant. Dat spelers het in de 63e minuut na een corner tegen, nog kunnen opbrengen om een sprint van 60 meter aan te gaan en de winnende goal af te dwingen, is eigenlijk het verhaal van deze wedstijd in 5 seconden.

Vooraf was het uitgangspunt voor de thuiswedstrijd tegen De Foresters duidelijk. Met 6 punten voor op de nummer laatst, Buitenveldert, en nog 3 wedstrijden te gaan (waaronder tegen Buitenveldert) konden de jongens zich vandaag veilig spelen, maar dan moest Buitenveldert ook punten laten liggen. Dat bracht uiteraard de nodige spanning met zich mee, want degraderen wilde niemand. Het toernooi bij Westlandia had in ieder geval, een ingespeeld team met een bak zelfvertrouwen opgeleverd, wat wellicht iets vermoeid was.

Maar het eerste gevoel overheerste vandaag overduidelijk bij de mannen. Want wat is het prettig spelen met een verdediging die zo weinig weggeeft, continue druk naar voren houdt en zorgt voor een uitstekende eerste opbouw van de eigen aanvallen. Benjamin en Chiel op de backs zorgden voor zoveel energie in de wedstrijd dat geen enkele dreigende voorzet van de flanken kwam. Daarentegen stoomden ze zelf met enige regelmaat op, om de aanvallers te ondersteunen. In het centrum raken Zeger en Giel steeds beter op elkaar ingespeeld. Met de spits in de ‘sandwich’ en als een soort verdedigende middenvelders waar veel aanvallen begonnen en tegelijk als slot op de deur in noodgevallen.

Ook het middenveld stond zijn mannetje. Met Tijn Ras op ‘10’, Achraf linkshalf en Jack rechtshalf, hebben we dan gewoon een hele mooie combinatie van techniek, power en inzicht. Tijn steekt zijn aanvallers soms heerlijk weg, Achraf legt de ballen zonder problemen achter de verdediging van de tegenstanders en Jack ziet gewoon erg goed wanneer hij moet gaan, of juist niet. Helaas voor hem moest Jack zich laten vervangen door Isran, die dat meer dan verdienstelijk deed, met zijn technische bagage.

Tijn van Beuningen stond op een voor hem onbekende plek van linksbuiten. Maar met zijn drive en techniek, kun je Tijn overal neerzetten. Bij het Westlandia toernooi speelde hij nog rechtsback! In de spits stond de razendsnelle Mats, met de rappe Kick op rechtsbuiten. Zij beide hadden van Kelly de opdracht gekregen om bij iedere gelegenheid diep te gaan en uit de rug van de tegenstander weg te lopen. En dat deden ze, continue!

We gingen de rust in met een ongelofelijke stand van 0-0. Zelf ben ik na kans nummer 10 gestopt met tellen. Balbezit moet bijna de 80% hebben aangetikt. De kop kans van Zeger uit een corner was nog de grootste. Maar bij De Foresters hebben ze Joey op doel staan, wat een geweldenaar is dat. Alle schoten van Achraf, Jack, Mats en Tijn Ras wist hij te stoppen. Hoe hij Tijn van Beuningen van scoren afhield, zou ik in herhaling terug moeten zien.

In de rust gaven wat mannen aan, dat ze wat stijfjes waren van het Westlandia toernooi, maar in de tweede helft merkte ik daar niet veel van.  Ze gingen maar door met jagen, tackelen en weer opnieuw opbouwen. Het middenveld bleef tikken en speelde steeds weer een aanvaller vrij. De minuten tikten weg en de spanning werd steeds groter, maar desondanks zag ik Kelly genieten van zijn team. Weer een kans, Achraf schoot laag naar de tweede paal, ik telde hem al en ging door de knieën, maar die keeper…. Ok, dan maar genoegen nemen met een punt. In de laatste minuut een corner tegen. “Remember Quick Boys”, zei ik nog tegen Kelly. Maar de corner werd afgeslagen en voor we het wisten was Enzo (ingevallen voor Kick) er op rechts vandoor. Even inhouden, naar zijn favoriete linkerbeen kappen, met gevoel een voorzet geven, die bij de tweede binnen werd gewerkt door Achraf: 1-0. Zo volkomen terecht!

De emoties van een heel seizoen kwamen eruit en iedereen rende het veld op. Volgens mij sprong ik Kelly op zijn rug, maar helemaal zeker weet ik dat niet meer. Een paar tellen later floot de scheidrechter voor de laatste keer. En toen was het afwachten op de uitslag van Buitenveldert. Al in de dug-out werd door de mannen de uitslag opgezocht op mijn telefoon, maar die was nog niet binnen. Terug in de kleedkamer sprak Kelly zijn trots uit over de instelling en het plezier waarmee de mannen deze wedstrijd uit het vuur hadden gesleept. Toen gooide ik het hoge woord eruit: FC Amsterdam – SC Buitenveldert: 0-0!! Een groot gejuich ging op, het clublied werd luid door iedereen mee geblèrd en niet veel later doopte Kraantje Pappie de kleedkamer om tot een kleine disco.

De laatste woorden van deze bijzonder zaterdag richt ik graag even tot Kelly, en ik weet zeker dat iedereen het met me eens is. Man, wat heb jij het afgelopen seizoen fantastisch gedaan met deze mannen! Je bent rustig gebleven in moeilijke tijden. Bent lastige beslissingen niet uit de weg gegaan. Heb altijd duidelijk gekozen voor het voetballende vermogen boven het scorebord denken en als allerbelangrijkste, je hebt van iedere individuele speler een betere voetballer gemaakt. Bedankt!

Bob Klijn

HFC Jeugd overzicht