Oudjaarsoverpeinzing

Enkele weken geleden was ik op De Koninklijke, gewoon om even een broodje te eten bij mijn jongste zoon die in het clubhuis z’n wekelijkse keukendienst aan het draaien was.
Bij het betreden van het complex aan de Spanjaardslaan - u weet het ongetwijfeld te vinden, gelegen aan het einde van de Randweg waar deze overgaat in de Herenweg naar Heemstede en de Wagenweg naar Haarlem - liep ik op met een vader die ik nog goed kende van de tijd dat onze zonen samen in de C voetbalden en we elkaar iedere wedstrijd troffen aan de rand van het voetbalveld, trots kijkend naar de verrichtingen van onze jongens.

We waren enthousiast om elkaar weer eens te zien en informeerden naar de reden van elkaars komst op het complex. Hij ging kijken naar de bekerwedstrijd van zijn zoon in de JO17-3 en ik, enfin dat heeft u gelezen aan het begin van deze overpeinzing.

We liepen door het druilerige koude winterweer met elkaar op richting clubhuis. Als vanouds trakteerde hij mij aldaar op een heerlijke cappuccino en nam ik een, door mijn eigen zoon gemaakt, broodje bal gehakt (aanrader). De sfeer in het clubhuis was als altijd ontspannen en gemoedelijk. Wat is het toch goed toeven op De Koninklijke.

De wedstrijd van de JO17-3 op veld 2 was ondertussen al begonnen en aangezien de zondag zich toch nog moest vormen, liep ik er langs de Spanjaardslaankant van het hoofdveld heen. Ik had – en nam gewoon even de tijd.

Ondanks de snijdende kou en de regen was het aan de rand van het voetbalveld een drukte van jewelste. Veel ouders kende ik nog van langs de lijn bij de C, sommigen zelfs nog wel uit de tijd dat onze jongens in de mini’s begonnen met voetballen en anderen weer van school of andere beslommeringen in onze aangrenzende ‘dorpen’.

De wedstrijd werd geleid door één van die vele vrijwillige KNVB / Koninklijke HFC clubscheidsrechters, een betrokken vader van een elders bij Koninklijke HFC voetballend kind, die nog wel een plekkie overhad deze zondag om geheel belangeloos deze wedstrijd te fluiten.

Meegezogen in de enerverende strijd op het veld heb ik – in de rust geholpen door een warme kop chocolademelk met slagroom - van de weeromstuit de hele wedstrijd uitgekeken, tot en met de strafschoppenserie aan toe, die door ‘onze’ jongens met 5-4 werd gewonnen. Ik heb genoten, niet alleen van het fantastische spel van de JO17-3 maar ook van het hartverwarmende enthousiasme van de vele aanwezige ouders.

Dat enthousiasme bij dit team gaat ver begreep ik later. Zo heeft één vader zich opgeworpen als teammanager, één vader zich als vaste vlagger en hebben alle ouders de handen ineen geslagen om een ‘externe’ coach aan te trekken in de vorm van een oud eerste elftal speler van De Koninklijke.

Die enorme, tastbare, betrokkenheid deed de jongens op het veld zichtbaar goed. Ik ben ervan overtuigd dat mede hierdoor net die ene sprint wel werd gewonnen en net dat ene duel wel wat harder werd bevochten. De stralende gezichten van de jongens na hun zwaar bevochten overwinning deed ook mij goed. Wat is dat toch heerlijk om te zien.

Na de wedstrijd ontmoetten spelers en ouders elkaar in het clubhuis onder het genot van een lekker warm kopje koffie, chocolademelk of andere versnaperingen. De teammanager ging rond met een schaal gefrituurde lekkernijen. Er werd nog ruimschoots nagepraat en veel gelachen.

Ik geef het u mee als overpeinzing op deze oudjaarsdag. Met enige regelmaat kom ik aan de Spanjaardslaan ook een ander beeld tegen van nagenoeg uitgestorven voetbalzijlijnen en voornamelijk zonen die relatief anoniem hun wedstrijden aan het afwerken zijn.

Dat doet pijn aan mijn hart.

In een onlangs gesprek met een ouder van zo’n relatief anoniem jeugdteam begreep ik dat er veel onvrede heerste bij de betreffende ouders, die van mening zijn dat, zeker gezien de hoogte van de contributie, zaken (begeleiding) bij De Koninklijke beter geregeld moeten worden.

Deze benadering van een samenleving doet mij wel verdriet. We betalen tenslotte allemaal onze financiële contributie maar de échte contributie leveren wij pas daarna, wanneer wij (ouders en kinderen) samen de handen ineenslaan om een club te vormen door de dingen die we samen doen en niet voor ons laten doen.

Mijn wens voor 2018 is dat ik veel ouders aantref langs de voetbalvelden om oprechte aandacht te geven aan hun kinderen, hoe hoog of laag ze ook voetballen. Ouders die wellicht bereid zijn om meer bij te dragen dan de financiële contributie om zo samen een nog mooiere club te vormen dan we al zijn.

Een mooi nieuw jaar gewenst !

Raphael Braakhuis

Contributiebetaler Koninklijke HFC maar meer nog
Trotse vader van twee voetballende Koninklijke HFC zonen,
Hun iedere week trouwe supporter,
Hun voormalige coach, gelegenheidstrainer en teambegeleider,
KNVB / Koninklijke HFC clubscheidsrechter,
Enz.

Mededelingen overzicht