Zaterdag 25 mei 2024. HFC – Jong Almere City 0-2

Vanwege de wateroverlast als gevolg van de overvloedige regen mochten de Klassieke Veteranen hun zwemdiploma halen op het Hoofdveld, terwijl HFC en Almere hun strijd op Veld 2 mochten uitvechten.

Ach ja, Veld 2: vroeger het Grote Bijveld genoemd. Een groot veld, hoofdzakelijk maar niet uitsluitend van gras voorzien, met een staantribune langs de lange zijde, die eigenlijk dienst deed als uitzicht op het Hoofdveld. Maar vanaf die verheven plek kon je de zomerse wedstrijden van het lagere en jeugdcricket op dat veld goed zien.

Het was ook het standaard voetbalveld voor het hoogste juniorenteam: de interregionale jeugd in de jaren 1958-1961, met als gerenommeerde tegenstanders onder andere ADO, Ajax, DOS, Elinkwijk, Volendam en Volewijkers. Alleen voor de thuiswedstrijd tegen Ajax werd een uitzondering gemaakt. Daar mochten we op het Hoofdveld van verliezen, want winst tegen de ongenaakbare Amsterdammers zat er echt niet in. Het Kleine Bijveld, thans Veld 3, was voor het lagere en jeugdvoetbal. Het Hoofdveld stond toen nog haaks gesitueerd op Veld 2 en 3.

Erik Verspoor schreef in zijn voorbeschouwing dat het erop of eronder was voor Almere, want alleen winst betekende handhaving in de Betnation Divisie, wat de huidige naam is van de Tweede Divisie. Voor HFC stond er naast de eer niets meer op het spel. We hadden dan ook gehoopt op een lekkere, open wedstrijd: HFC vrijuit spelend, bevrijd van alle zorgen zo er die nog waren, en Almere knokkend voor de laatste strohalm.

Mocht Almere verliezen zou Jong Feyenoord hun plaats kunnen innemen. Aan de zijlijn trof ik een paar Feyenoord-supporters, die van Rotterdam naar Haarlem waren gekomen om HFC aan te moedigen. Het eerste dat ik moest doen was het verschil uitleggen tussen HFC ‘Haarlem’ en onze Koninklijke HFC en dat bleek nieuw te zijn voor de Rotterdammers. Het eerste commentaar van die zijde was na een half uur: verdedigend klopt het wel bij HFC, maar aanvallend valt er nog wat te verdienen. En zo was het ook.

Maar bij de rust was het nog steeds 0-0. Dus er was nog hoop op een mooi eindresultaat. Maar kort na de hervatting scoorde Almere de verdiende 0-1 en een kwartier voor het einde viel de genadeklap: 0-2. En dat was nou net niet de bedoeling, omdat HFC juist toen - en eindelijk - de aanval zocht en vond.

Maar ja, het zij zo. We zijn blij met het eindresultaat. Vooral de eerste helft van het seizoen heeft ons met fris en gedurfd spel veel punten opgeleverd, maar gaandeweg sloop de slijtage in de machine. Ik weet niet hoe het is met de andere ploegen in onze poule, maar gaandeweg werden wij geconfronteerd met veel blessures van kortere of langere duur, zoals die van keeper Mitchel Michaelis, Thomas Rier, Rano Burger, Roy Castien, Niels Springer, Flip Klomp, Maxwell Frimpong, Desevio Payne en misschien nog een paar. En dat waren niet de eersten de besten.

Vooral het gemis van een echte spits zoals Niels Springer heeft zich doen gelden. Het was telkens zoeken naar een goed aanspeelpunt in de voorhoede, en dan is het lastig om je onder de druk uit te spelen. Des te meer mogen we onze complimenten richten tot staf en spelers. Met een elfde plaats rond het midden van de ranglijst, met minieme onderlinge verschillen, mag je best tevreden zijn. En dat zijn we ook. 

Well done, mannen! Tot volgend seizoen.

Bert Vermeer

Opstelling: Mitchel Michaelis (k), Thomas Rier, Gerry Vlak, Robin Eindhoven, Redouan Taha el Idrissi (46’ Danny Ramdjanamsingh), Cas Dijkstra, Jacob Noordmans, Levi de Wilde, Wessel Boer, Ruben Heeremans en Xander van den Berg. In de loop van de tweede helft werden Jacob Noordmans en Robin Eindhoven gewisseld voor Joas Kors en Yassine Bouchnafa, daarna maakte Cas Dijkstra plaats voor Tom Carbaat en in de laatste minuten mocht Lucien Wa Bwanda de plaats innemen van Xander van den Berg. 

Foto's: Pim Hols

Nieuws Overzicht