‘’We hebben toch niet verloren!”

Omdat Erik Verspoor vanwege griep de wedstrijd tegen GVVV niet kon bijwonen, werd mij gevraagd om voor hem in het schrijverscollectief in te vallen. Een eervolle opdracht! Het deed mij denken aan mijn invalbeurten in het eerste in de zestiger jaren van de vorige eeuw. Mijn vriend Paul krijgt er nog altijd de lachers mee op zijn hand als hij er over vertelt. Ik moest dan, na vijf kwartier in de kou op de bank te hebben gezeten, invallen voor een geblesseerde speler. Je kon in die tijd niet zomaar wisselen als nu. Een speler moest tenminste een been, arm, pols of sleutelbeen gebroken hebben om zijn plaats te mogen innemen. Zonder warming up, verkleumd tot op het bot, werd je voor de leeuwen gegooid. Om mij nog enigszins tegen de kou te beschermen had ik uit voorzorg een witte wollen trui aangetrokken en Paul vond dat belachelijk. Hij had al die tijd gespeeld en was lekker warm. In die tijd was er nog geen sprake van eenheid van tenue. De een speelde in een wit overhemd van King, soms zelfs met manchetknopen, de ander had een tricot aan van Jansen en Tilanus en een derde had weer een ander wit shirt aangetrokken, dus een witte trui kon ook wel vond ik. Ook de broeken verschilden allemaal in kleur en lengte. Zie de foto’s uit die tijd. Henny Wijkhuizen had een bijzondere broek waar hij zeer aan gehecht was en die tot ver over zijn knieën viel. Een toeschouwer van de tegenpartij zag hem het veld op komen en riep: ‘Kijk nou, de oprichter van de club doet ook mee”.  Maar dit allemaal dus terzijde omdat ik moest invallen voor de zieke Erik Verspoor. Beterschap Erik!

 

HFC speelde tegen GVVV, de ploeg waartegen wij geen goede statistieken kunnen laten zien. We hebben er vaak verloren in het verre Veenendaal, ook voor de beker. De resultaten aan de Spanjaardslaan staan mij niet zo helder meer voor de geest.

Toen de reserves van HFC vlak voor de spelers het veld opkwamen hoorde ik één van hen zeggen: “Nou, als we vandaag niet van deze gasten winnen, dan weet ik het niet meer”. Daar schrok ik van, ik hou niet van dit soort uitspraken, die worden meestal gelogenstraft.

In de eerste tien minuten van de wedstrijd kregen wij twee mooie kansen op een doelpunt, maar helaas die werden niet benut, maar gaven wel hoop op een goed vervolg. Ook dat bleek helaas niet zo te zijn. Wij waren slordig, hanteerden de lange bal in de straffe wind en die kwam dan meestal niet aan. Wat mij verder opviel waren de vele overtredingen over en weer. De spelers acteerden vervolgens een zware blessure, maar stonden wonderwel hierna weer op om zonder enige hinder de wedstrijd te vervolgen. Roy Castien, één van mijn favoriete spelers door zijn onvoorspelbaarheid en zijn ijzersterke linkerbeen, kreeg bij één van die voorvallen een gele kaart. Hij werd hard aangepakt, maar kreeg van de warrige scheidsrechter een vrije trap tegen. Hij pakte de bal op en deed uit frustratie een ‘stand in de mandje’ net als de speler van Union Berlin tegen Feyenoord. Deze Duitser kreeg een gele kaart zelfs met desastreuze gevolgen, het was zijn tweede en hij kon vertrekken. Onze scheids had die wedstrijd waarschijnlijk ook gezien en dacht; als mijn collega uit de Conference League hiervoor een gele kaart geeft, dan kan ik niet achterblijven. Ook deze kaart voor Roy bleek later desastreuze gevolgen te hebben. Ik vraag mij wel eens af, hoeveel onnodige gele kaarten loopt een elftal uit onze afdeling gemiddeld op en met hoeveel onnodige schorsingen tot gevolg? Zijn daar statistieken van?

De rust werd met 0-0 gehaald en over het algemeen waren de verwachtingen van de harde kern positief. Wij hadden dit seizoen al vaker een matige eerste helft gespeeld en in de tweede helft toegeslagen, dus dat kwam wel goed. Helaas, het kwam niet goed. We waren wel in de meerderheid maar de slordigheid bleef. GVVV verdedigde vaak met 10 man in het strafschopgebied, waardoor er dus geen doorkomen aan was. Er zat altijd wel een been, rug of hoofd tussen op de weg naar het doel. Halverwege de tweede helft kwam mijn tweede favoriet Sietse Brandsma in het veld. Hij heeft last van zijn achillespees en ik weet toevallig hoe hardnekkig zo’n blessure kan zijn. Ook toen dacht ik nog, het komt wel goed. Sietse heeft aan een klein kansje genoeg om te scoren. Hij kwam in de plaats van Roy Castien die net een corner wilde nemen. Toen Roy merkte dat hij naar de kant moest was hij zo teleurgesteld dat hij, alweer uit frustratie, de cornervlag uit de grond trapte. De scheids, toch al geen vriend van Roy na de eerste helft, trok weer de gele kaart hetgeen dus rood betekende. Hoe vaak zie je niet dat een speler hetzelfde doet nadat hij een doelpunt heeft gescoord. Maar gek genoeg gebeurt er dan niets, terwijl het dezelfde handeling is. Met nog vier minuten extra tijd wisten wij ook niet te scoren en bleef het dus 0-0. HFC spelers lagen uitgeteld op hun rug in het gras zoals je vaak ziet na een teleurstellende nederlaag die veel energie heeft gekost. Ook wij waren teleurgesteld, het had niet gehoeven. Kea, die de tweede helft was komen kijken, zei bij het verlaten van het veld: “Je moet de positieve dingen er uit halen voor je verhaal”. Ik keek haar aan en zei: “Welke dan”? Ze glimlachte en zei: “We hebben toch niet verloren”? Wat heb ik toch een verstandige vrouw!

HFC begon in de volgende opstelling: Mitchell Michaelis, Danny Hols, Vincent Volkert, Déron Payne, Roy Castien, Koen Tros, Jordy Hilterman, André Morgan, Wessel Boer, Mehmet Yuksel, en Jim Hulleman.

Als invallers kwamen in het veld, Sietse Brandsma, Franklin Lewis, en Kane Prins

Ruud Onstein
Foto: Pim Hols

 

 

Nieuws Overzicht