Excelsior M – HFC 3 – 2

Er zijn nederlagen die je goed kunt verteren en er zijn nederlagen die je slecht kunt verteren. De nederlaag van de onzen in Maassluis op een mooie nazomerse dag behoorde bij uitstek tot de laatste categorie. We hebben redelijk goed gespeeld tegen een matig acterend Excelsior M en toch ging het mis. Hoe kon dat?

We wisten vóór de wedstrijd al dat we onze topper Wessel Boer wegens een blessure moesten missen. Wat we toen nog niet konden weten, was dat zijn vervanger, en tevens aanvoerder, Oscar Wilffert een dijk van een wedstrijd zou gaan spelen.

Het werd een vlot begin, met veel kansen. Nadat Gerry Vlak in 3' een mooie kans had gemist (naast), schoot Roy Castien in 4' (na goed doorzetten van Jim Hulleman) wél raak: 0-1. Dit allemaal na veel geknoei in de verdediging van Excelsior M.

Wat daarna volgde in de eerste helft, was een groot overwicht van HFC met vele kansen en kansjes. Ik kan ze allemaal wel specificeren, maar dat wordt een saaie lijst. Sietse Brandsma was er in 13' nog het dichtst bij. Opvallend veel schoten gingen over (o.a. Roy Castien in 22' na een mooie solo van Danny Hols), maar het was echt een wedstrijd van “niets aan de hand”. Ik noteerde tot de laatste 5 minuten voor de pauze slechts twee serieuze aanvallen van Excelsior M (in 16'en 28'). Voor de rest leek HFC freewheelend naar de pauze te gaan. Daarin zat misschien wel onze fout: we drukten niet door.

De eerste waarschuwing kwam in 41' toen Excelsior uit een vrije trap op de zestien na een op het oog onnodige overtreding van Danny Hols op de paal schoot.

En toen volgde de laatste, achteraf gezien beslissende, minuut voor de pauze. Een ongeluk kan in een zeer klein hoekje zitten. Na een afgeslagen aanval van Excelsior M (we keken al een heel andere kant uit) blies de scheidsrechter voor een penalty + rode kaart voor Danny Hols. Ik heb de beelden op de site van Excelsior nagekeken en kan niet anders constateren dan dat de scheidsrechter en/of grensrechter er flagrant naast zat(en). Danny maakte geen enkele actie toen een aanvaller van Excelsior over zijn been dook. Ja, een foute beslissing van de scheidsrechter, dat kan gebeuren en dat moet je ook accepteren. Maar de wereld stond wel op zijn kop met een 1-1 ruststand (de penalty werd benut) en met een man minder de tweede helft in.

Met de numerieke meerderheid viel Excelsior M in de tweede helft veel meer aan. Tegen het eind, toen onze krachten slonken, was zelfs sprake van een stormloop, met onze keeper Richard de Groot als absolute uitblinker.

Terwijl het aantal reddingen van Richard gestaag steeg, waren de mooiste kansen toch weer voor ons. Roy Castien plaatste na een goede uitval in 57' de bal voor de vrijstaande Sietse Brandsma die tegen de keeper op schoot.

Maar in 74' was het dezelfde Sietse die, weggestuurd door een verre pass van Jim Hulleman en op de huid gezeten door een verdediger, schitterend de verre hoek vond: 1-2.

Vanaf dat moment werd onze keeper Richard de blikvanger. Hij raakte kennelijk steeds meer in vorm en ranselde de onmogelijkste ballen uit het doel. Als een keeper zulke wonderbaarlijke reddingen verricht, ga je meer en meer geloven in het wonder van 1-2.

Maar het wonder van 1-2 veranderde in de laatste minuten in de diepe ontgoocheling van 3-2. In 87'en 90+3' scoorde Excelsior in chaotische situaties. In onze ogen inferieure goals natuurlijk, maar die tellen ook. En dat hadden onze spelers die allemaal als leeuwen gevochten hadden, waarvoor hulde!, zeker niet verdiend.

Begrijpt u nu waarom ik zonder honger thuiskwam?

Willem Padt
Foto's: Pim Hols

P.S: toch nog een zonnige nabrander: zowel Wessel Boer als Jacob Noordmans hopen over 1 á 2 weken weer van de partij te kunnen zijn.

 

 

Nieuws Overzicht