Uitglijder

Veel gebeurd de afgelopen week. Schaatsplaatjes à la Avercamp. Botbreuken. Auto’s in de sloot. Nederland schaatsgek. Henk Angenent doet acht steden aan. PSV verliest weer punten. Schmidt gaat tekeer. Emmen nog niet gewonnen. Ik gun ze snel 12 punten er bij! Pelle Clement krijgt rood! Xavier Mous weer in PEC-1. IJzel alom. 21 februari wordt een lentedag. Tot woensdag is het complex gesloten. Daarna beginnen we weer. Nog steeds Coronaproof.

Het zijn rare tijden. We voelen ons wat ontheemd. Geen mensen over de vloer. Wel lekker rustig. Ook geen mensen op HFC. Dat wordt zo langzamerhand zorgwekkend Abstinentieverschijnselen: in de auto stappen richting HFC terwijl je weet dat er niet gevoetbald wordt. Constant zachtjes het clublied neuriën. Een blauw-wit vlaggetje aan je fiets hangen. HFC bellen en vragen of het nog doorgaat zondag. Een bezoek aan de dokter is nakend. Jan Dalmeijer spreekt mij wekelijks nieuwe moed in.

 

Onderwijl wordt door het kantoorpersoneel van de KNVB hard gewerkt aan het hervatten van de competitie. Desnoods een paar wedstrijden maar dan weel met promotie en degradatie. Bureaublind?  Misschien wel een  korte regionale competitie ‘om de eer’. Vooral om het volgende seizoen voorzichtig voor te bereiden. De gein langs de lijn weer te beleven. De verrijzenis van het nieuwe clubhuis aanschouwen. Ons keurteam met enkele verrassend goed spelende nieuwelingen van Ijsselmeervogels te zien winnen.

 

Terwijl ik dit schrijf: een mail van Hans van der Straaten. Dat moet leuk zijn, denk je dan. Niets van dat alles. Vorige week heb ik een enorme uitglijder gemaakt: John Weijers reed de Elfstedentocht niet in 1986, maar in 1985. Hij speelde toen bij Telstar. Hij mocht niet maar ging toch. Op staande voet ontslagen. John heeft er geen moment spijt van. Later zou hij bij HFC van grote waarde zijn. Hij had natuurlijk nooit naar Telstar moeten gaan. Meteen naar de Spanjaardslaan.

Op mijn zoektocht naar begeleidend materiaal vond ik een mooi interview met John Weijers uit 2017.  Fraaie beelden van de tocht van 1985. Een stralende John met zijn Telstarshirt. Dat zou hij nooit meer mogen dragen. Hij vertelt dat hij na veertien uur en negen minuten Leeuwarden bereikte. Dat is dan weer niet zo mooi. Henny Wijkhuizen en uw scribent deden er beduidend korter over.

En …..… Henny en ik mochten gewoon lid blijven van HFC. Dat is het verschil.

Joop van Schaik, nooit ontslagen

17 februari 2021

 

 

Nieuws Overzicht