Vaccin

De woorden vaccin en vaccinatie komen we pas in de 19e eeuw tegen in het Nederlands. Ze kwamen overgewaaid  (hoe kan het anders) uit Frankrijk. Daar werden mensen ingeënt met een ‘vaccin’ een entstof tegen ‘vaccine’ (koepokken). ‘Vaccine’ was een verfranste  afkorting van de Neolatijnse vakterm  ‘variole vaccine’. Volgt u me nog?
Ik zit in de ‘dor hout’ groep, tachtig plus, niet ver van de dag des oordeels.  Ik snap het beleid niet goed. Geef toch eerst een prik aan al die nog zo gezonde veertig minners.

De enige reden dat ik me laat prikken is dat mij de toegang tot de Spanjaardslaan niet meer kan worden ontzegd. Daarbij hoop ik natuurlijk dat mijn leeftijdgenoten en vrienden die de pandemie hebben overleefd ook zo’n prik hebben gehaald. Wel bij de ingang even je arm laten zien of die lelijk ontstoken plek van de prik er nog wel zit. In sommige gevallen moet zelfs het met bloed en pus doordrenkte verband worden afgerold. De voorzitter houdt toezicht of alles conform de regels geschiedt.

Eenmaal op het complex is de ellende snel vergeten. Geëmotioneerd omhelzen de overlevenden elkaar. Bij het zien van een niet zo beminde nog springlevende HFC-er snel je mondkapje weer opzetten! Marcel heeft extra zijn best gedaan. Voor alle 80-plussers staat er een gevulde koek met koffie verkeerd klaar. Anja is ook opgetogen blij met onze komst.

In de kleedkamer van het keurteam wordt lacherig gedaan over het vaccinatieleed van de stokouden. Zelf hebben ze nergens last van. Zelfs geen klein plekje op de arm. Gertjan ziet dat zijn mannen topfit zijn om de confrontatie met Spakenburg aan te gaan. Met de oude garde van de Blauwen roken we een vredessigaar uit onze eigen doos. Vergeten al die spelersroof bij de Koninklijke.

Helaas is er geen enkel vaccin tegen mijn diep melancholische moedeloosheid. Intense droefenis die mij telkens weer overvalt als ik denk aan de Spanjaardslaan. De laatste keer dat ik er een wedstrijd zag (Spakenburg) waren de bomen zomergroen, droegen de meisjes leuke jurken en was het lachen geblazen met de volledig ontdooide, anders zo stugge Spakenburgers.

Aan de Engelsman Edward Jenner (1749-1823) danken we enkele vaccins. Hij diende ze zelf toe wetend hoe pijnlijk diep het mes in de arm van de patiënt kon verdwijnen. Momenteel is inenten een fluitje van een cent. Alleen de organisatie is nog steeds als in de 19e eeuw. Alles moet worden ingevroren (toen niet) en De Jonge vindt telkens nieuwe redenen het enten voor zich en ons uit te schuiven.

Edoch, de dag komt dat we weer gaan voetballen. En niet zo zuinig ook. Heel Haarlem wordt voetbalminnend en trekt massaal naar de Spanjaardslaan. Niet alleen voor het oogstrelende voetbal maar ook en vooral voor de fantastische ontvangstruimte in het nieuwe clubhuis waar je de lekkerste dingen voor kleine prijsjes kunt kopen.

Ik zal het allemaal met ingehouden vreugde en trots aanzien. Geen club die zo springlevend uit de Corona(righeid) zal opveren als de enige echte Koninklijke.

Die gedachte maakt mijn dag weer goed en mijn leven enigszins draaglijk.

Joop van Schaik

10 januari 2021

 

 

Nieuws Overzicht