Frans op zaterdag

HFC vader Frans van Deijl schrijft wekelijks een column ‘Frans op vrijdag’ in het Haarlems Dagblad. Uit de krant van gister blijkt hetgeen Frans zoal op zaterdag doet. Wij plaatsen dit graag op onze site, ook als saluut aan al die ouders langs de hekken. Hopelijk tot snel weer daarbinnen!

Het teruggesnoeide leven van eeen voetbalvader | column
Die zondagochtend in de regen, stond ik achter het hek bij de Koninklijke HFC naar het voetbal te kijken.

Vanwege de lockdown mogen ouders alleen vanaf de openbare weg, in dit geval aan de Zuiderhoutlaan, de verrichtingen van hun grut gadeslaan. Ik stond op een plek die ik intussen als m’n vaste stek ben gaan beschouwen, vlakbij huize Sint Jacob in de Hout, op een smalle strook aarde langs een slootje dat is overwoekerd met kroes, plastic waterflesjes en andere zooi.

 

Een keer ben ik er bijna ingevallen, toen ik van enthousiasme over een fraaie actie een iets te grote stap achterwaarts maakte. Soms zie ik in Sint Jacob een bewoner voorbij het raam schuifelen, en dan benijd ik die, want terwijl ik sta te vernikkelen, heeft hij de verwarming hoog staan en verse koffie binnen handbereik. Ik heb niks, want het clubhuis is verboden gebied en koffie meenemen in een thermoskan, gaat me te ver.

Lange tijd stond ik in m’n uppie door het metershoge hek te turen naar een onderling wedstrijdje. Ik prees me gelukkig dat er tenminste nog gespeeld werd, dat het teruggesnoeide leven van deze voetbalvader op deze manier nog enige betekenis had.

De mouwen van mijn jas, waarvan ik ooit bij de aanschaf de verzekering had gekregen dat-ie waterdicht zou zijn, begonnen zich als sponzen te gedragen. In vier van mijn vingers was door de kou alle bloed weggetrokken.

Zo zag de dood eruit, bedacht ik toen ik het enge, witte vlees tot leven probeerde te wapperen. Van mijn tenen had ik allang geen verwachtingen meer. Uggs waren er nodig, en ik zou de bestelling ervan nu toch echt niet langer meer uitstellen.

Er werd gescoord. Mijn hart maakte een sprongetje. Achter me remde een auto. Misschien had de chauffeur het ook gezien. Of had hij het verkeerslicht te laat ontdekt dat net op rood was gesprongen. Ik stak een duim op naar de goalgetter maar die was op een leeftijd gekomen dat-ie zich nog net niet schaamde voor z'n oude heer, en hem derhalve zuinigjes toeknikte.

Toen de wedstrijd eindelijk was afgelopen en ik terug kon naar de warmte, kwam ik onderweg langs Geel-Wit. Ook hier op de stoep stond volk te verkleumen. Ik zag een gestalte die leek gewikkeld in een slaapzak. Verderop, langs de hekken van Alliance '22, zag ik oma Jannie kijken naar haar voetballende kleindochter. Ze straalde, ondanks de wind die zich nu ook enorm aan het uitsloven was.

Bron: Haarlems Dagblad

Nieuws Overzicht