Op zaterdag 18 mei was het weer zover, het inmiddels bijna traditionele toernooi in Bergkamen (Duitsland), bij de locale FC TuRa. Geïnspireerd door afgelopen jaren waren er dit keer veel ouders bij en - zeker vermeldingswaardig - twee heuze voetbalvrouwen, Marcha (moeder van Laurens) en Pauline (moeder van Jelle). Trendbreuk in een traditie dus. Andere ouders waren organisator Wouter (Thomas), Aernout (Tobias de Jong), Rob (Mees), Marco (Jai), Marc-Jan (Leon), Boudewijn (Max) en ondergetekende (Casper). Het team was op Jan en Daan na compleet en werd aangevuld door Mees, die nog steeds zo is ingeburgerd dat hij tijdelijk lijkt uitgeleend aan de D2. Vader Rob had zijn Porsche aan de dijk gezet en wellicht nog steeds van slag hierdoor miste hij eerst de afslag A12 en vervolgens de koffiepauze aan de grens. Gelukkig verliep de reis zelf vlekkeloos en kwam iedereen ruim op tijd aan in Bergkamen. Eenmaal aangekomen werden eerst de tenten professioneel opgezet op een groot veld nabij het hoofdveld, waarna het toernooi kon beginnen.

De gastheren hadden besloten ons zand in de ogen te stooien, want we waren op de kleine veldjes veel te goed voor onze tegenstanders in de poulefase: 5-0, 3-0 en 2-0 (de laatste tegen TuRA D1), in wedstrijdjes van 12 minuten. Onze jongens werden daarom ingedeeld in de “champions league”, wellicht geïnspireerd door het nabije Dortmund. De eerste wedstrijd ging het direct mis, we speelden tegen een erg sterke Spvg Steinhagen wat heel goed combineerde. Na 6 minuten viel de 1-0 door een moment van verslapping en dat kwamen we niet meer te boven, we verloren met 2-0. Helaas bleef ons dat een paar wedstrijden achtervolgen. Tegen mindere teams bleven we tweemaal onnodig steken op 0-0. Na een wat langere pauze herpakten onze jongens zich: 4-0, weer tegen de D1 van het organiserende FC TuRa. De laatste wedstrijd tegen de latere toernooiwinnaar SuS Oberaden was er wel weer één om in te lijsten, echt een uitstekende pot. Met goed en geconcentreerd voetbal wonnen we die met 2-0. Eind goed al goed. Eindstand: 1. SuS Oberaden; 2. Spvg Steinhagen; 3. KonHFC.

Toen kon het feest beginnen. Wouter bestelde een berg pizza’s en een kampvuur werd aangelegd, hetgeen gezien de temperatuur bepaald geen kwaad kon. Terwijl de jongens voetbalden zaten de ouders rond het kampvuur aan bier en wijn en - toegegeven - ook jaren 60, 70 en 80 liedjes te zingen, veelal meewarig aangekeken door onze jongens. Dit beeld veranderde eigenlijk niet. Om 2.30 ’s morgens zaten we nog steeds op onze plek bij het vuur verhalen uit te wisselen en liep een aantal jongens (namen onthoud ik de ouders even) nog steeds in het pikkedonker te voetballen. Rond 4 uur lagen de laatste ouders in hun (koude!) bed. De volgende dag werden we getracteerd op broodjes en koffie door de geweldige gastheer en gastvrouwen, die echt alles deden om het ons naar de zin te maken.  Turks-Duitse gastvrijheid, gewoon super en alleen voor hun zou je al terug gaan in 2014. Het weekend werd afgesloten met een heuse wedstrijd tussen de papa’s en de jongens. De laatsten hadden het ondanks een flinke overtalsituatie toch moeilijk met de als vanouds lastige vaders maar scoorden wel op fraaie wijze de winnende treffer. Exacte uitslag weet ik niet, maar zal 11-10 geweest zijn of zo. Natuurlijk hebben we ze laten winnen, uiteraard waren we veel te laat naar bed gegaan, hadden we ook nog eens te diep in het glaasje gekeken, waren we onvoorbereid en in gedachte al bij onze vrouwen thuis. Volgend jaar is het de beurt aan de papa’s. En wellicht zelfs aan de mama’s, je weet het maar nooit.

Tot slot namens iedereen veel dank aan Wouter voor de geweldige organisatie en aan Ali en zijn vrouw van FC TuRa, die samen met hun club er een onvergetelijk weekend van hebben gemaakt. Het was weergaloos. Auf Wiedersehen!

 Gilles van Wezel