Het was een glibberig stukje dat ik af moest leggen. Het stukje van mijn huis naar de velden van de Koninklijke HFC. Ik ben in een bevoorrechte positie dat ik op een steenworpafstand van HFC woon, en beschouw de vijf velden dan ook als mijn achtertuin. Afgelopen zaterdag waren ze wit, die velden in mijn achtertuin. Zoals ze al dagen wit waren. Als dat maar goed zou gaan, was het eerste dat in mij op kwam bij het naderen van mijn gazon. Als scheidsrechter Ruud Bossen maar niet op het laatste moment zou besluiten dat het allemaal te glibberig zou zijn. Bossen kan een serieuze zijn daarin hoor. Roelof Luinge, de scheidsrechter van vorig jaar, kon je nog beïnvloeden met een lekkere droge witte wijn. Zelfs tot ver na de wedstrijd was hij nog benaderbaar wanneer je met zo’n droge aan kwam zetten. Maar Ruud? Meneer Bossen? Dat is een taaie. Ik zie het al voor mij. Henk Uildriks die bij de poort staat en tegen 2500 mensen gaat zeggen dat ze weer richting hun auto’s kunnen… onmogelijk! De traditionele nieuwjaarswedstrijd tussen de Koninklijke HFC en de Ex-internationals gelast je niet af. Die gaat altijd door. Bij weer en wind. Okay, er zijn wel eens vijf opeenvolgende jaren geweest dat er niet werd gespeeld, maar dat had weer hele andere redenen. Voor de rest gaat zo’n eerste potje van het jaar altijd door. Hier en daar met een logistieke aanpassing. Want als er sneeuw op de velden ligt, of zelfs een ijspiste kan ik mij nog herinneren, dan maak je er gewoon 35 minuten van in plaats van de gebruikelijke tweemaal driekwartier. Scheelt die oudjes ook weer twintig minuten conditionele achterstand.
Maar die oudjes lieten zich goed gelden tijdens de 77e editie van deze klassieker. Die dit jaar voor de tweede keer op een andere datum dan de gebruikelijke 1 januari stond gepland. Ook dit heeft met bepaalde logistieke omstandigheden te maken. Want Bryan Roy, Marc Overmars, Rob Witschge, Orlando Trustfull en al die andere Oranjehelden vinden het ook een prettig idee wanneer ze niet op de allereerste dag van het jaar topfit hoeven te zijn. Dan kan de champagnekurk in huize De Boer ook gewoon knallen en tot na middernacht door blijven knallen. Want die wekker gaat niet, Sjaak Swart komt niet op het brommertje voorbijrijden ’s nachts om te kijken of Michael Mols al op één oor ligt. Ben Wijnstekers belt niet om vijf over twaalf op met de vraag waarom Michel Kreek nog niet op bed ligt of waarom Regi Blinker nog steeds op het oudejaarsfeestje van zijn nieuwe televisiezender is.  Kijk, dat Wim Jonk en Pieter Huistra bijtijdse bedliggers zijn, daar kan ik mij wel iets bij voorstellen, maar Pi-Air? Die heeft volgens mij hoogstpersoonlijk het licht uitgedaan daar bij de Erasmusbrug.
En dan komt 2 januari ineens heel goed van pas hoor. De eerste zaterdag na 1 januari, dat is de nieuwe “traditionele” datum voor deze wedstrijd. Dan zijn de exen fit en bereid om ook op volle oorlogssterkte te komen. Vorig jaar was het nog Dennis Bergkamp die duizenden richting de velden aan de Spanjaardslaan liet komen, dit jaar werd Marc Overmars als konijn uit de hoge hoed getoverd. Alleen bleek die hoed iets te hoog te zijn voor Overmars. Door een vervelende griep heeft hij de rand van de hoed nooit gehaald. Helaas, hij bleef in Epe. De overige ex-internationals waren wel van de partij. Op een officiële Oranjedoelman na. Geen Hans van Breukelen, geen Stanley Menzo, geen Joop Hiele of Pim Doesburg, zelfs Eddie Treytel had geen tijd. Het is nog te vroeg om Edwin van der Sar uit Manchester over te laten komen, want die schijnt nog steeds geen zomervakantie te hebben geboekt. Ik zou zeggen, Tom van Schaik onder die lat van de ex-internationals neerzetten. Speelde ooit bij Ajax, goede vriend van meneer Swart, zit wel eens bij hem achterop de brommer, en hij heeft de leeftijd dat je ex tegen hem mag zeggen. Maar nee, helaas, het werd uiteindelijk Serge van de Ban. Tegenwoordig actief bij Young Boys, maar in zijn professionele carrière sluitpost bij o.a. HFC Haarlem en MVV. Oranje had een doelman.
Twee keer moest Van de Ban graaien. Halverwege de eerste helft (en dat is even nadenken hoor, met 35 speelminuten) volleerde Steven Beverly op prachtige wijze de bal via de onderkant van de lat achter de kansloze doelman. Niet veel later was het Hakim Ajnaoua die de doelman wist te passeren. 2-0, de eerste seintjes van “touwtjes iets laten vieren” werden misschien al ingefluisterd. Het was niet nodig. Deze lichting ex-internationals heeft nog geen cadeautjes nodig. Die kunnen het op eigen houtje. Bryan Roy passeert nog prachtig op links, heeft een nog even fluwelen voorzet als in zijn jonge dagen, en weet de bal nog even perfect op het hoofd van Pierre van Hooijdonk te krijgen. Voor de thee dus toch nog een aansluitingstreffer van Oranje. De mannen van Charley Giesbergen konden binnen de tap opengooien of beter gezegd, de Berenburger laten vloeien. De buitenbar kon de cognac en Glühwein vast ontkurken. Koude mannen en vrouwen waren in aantocht. En ze hadden een prima eerste helft gezien. Dus er moest spraakwater in. En antivries.
Wat er bij de ex-internationals in de thee heeft gezeten, zou ik wel eens willen weten. Want wat speelde zij een goede tweede helft zeg. Vier keer wisten ze HFC te verrassen. Nou ja, eigenlijk kwamen wij, de Koninklijke, er helemaal niet meer aan te pas. Onder leiding van Frank de Boer stroopte Oranje de mouwen op. Michael Mols, Regi Blinker, Pieter Huistra en “put your hands up for Pi-Air” zorgden ervoor dat eindstand na 70 minuten spelen op 2-5 stond. En dat was een tijdje geleden. Dat de ex-internationals zo overtuigend wisten te winnen. Pinky Huygens had het er maar zwaar mee. Zeven keer de namen omroepen van doelpuntenmakers, ook nog eens een keer de klassieker “Hugo Bettink, bestuurskamer!” door de speakers laten klinken. En dat met al die Vips om haar heen.
De ballen konden weer in de kast, de handtekeningen konden worden uitgedeeld, de shirtjes weer in de tas…. Tijd voor FEEST!!! Zondag VI kroop achter de bar, tapte de ene meter na de andere, de huis dj (met leesbril) zorgde voor de aller hipste knalmuziek en de voeten gingen tot laat op de avond van de vloer. Wat een topfeest! De muntjes paste precies met het uitgeschonken aantal drankjes, de sfeer was leuk en gezellig, en de vloer stroopte en stroopte steeds meer naarmate de avond verstreek.
Het jubileumjaar zit er op. We gaan een hopelijk mooi en succesvol 2010 in. En op naar de 78e editie van de Kon. HFC versus de ex-internationals. En wanneer het volkslied ook dan op prachtige vocale wijze wordt gebracht, hebben we dus elk jaar een musical. Ik ben er zeker weer bij… 
 

Harry Lubse