Uren dagen
Ja, ja, de uren naderen, de heerlijke uren dat ik ze weer kan aanraken, zomaar, zonder door Meg Kruyff weggebonjourd te worden... Zo dacht ik waarschijnlijk precies een halve eeuw geleden, op oudejaarsdag 1956, als zevenjarige. Want de volgende dag, net als alle andere nieuwjaarsdagen, zouden ze zomaar op toucheerafstand voorbijwandelen op weg naar het HFC-veld: een Henk Pellikaan, een Puck van Heel, een Piet Kraak, een Abe Lenstra. Even aanraken, zoals een katholiek een heiligenbeeld. Vroeger kon dat gewoon. De man in kwestie vond dat heel normaal en deed niets terug, toen nog niet. Dat was maar goed ook, want Bureau Jeugdzorg had je nog niet.
Dat aanraken had maar één intuïtieve beweegreden: iets van de genialiteit uit een dergelijk schitterend sportlijf moest toch kunnen worden overgeheveld naar je eigen body-in-wording? Vele jaren later raakte ik ze nog steeds aan, nu na afloop in het clubhuis. Een Eddy Pieters Graafland, een Coen Moulijn, een Theo van Duivenbode, een Pummy Bergholz. Het is helaas verleden tijd. De voetballende Exen nippen nu aan de champagne op hun eigen feestje in hun eigen partytent en mogen slechts aangeraakt worden door hun eigen sponsorclubleden.
Maar gisteren heb ik kans gezien het toch weer even te doen. Weliswaar niet in de partytent, maar toch. Ik legde mijn hand op de schouder van mijn rechterbuurman in de Spoelderruimte. Hij was het zich eerst niet bewust, maar toen ik refereerde aan de fraaie in de hal van het clubhuis hangende historische actiefoto van maandag 1 januari 1957, precies een halve eeuw oud, schoot het Jan Domhoff ook ineens te binnen. Dat schriele lichaampje dat met ontzag opkijkt naar de zich hemelwaarts verheffende Leeuw van Deventer (doelman Leo Halle, toen vijftig jaar) is toch maar mooi dat van de toen 23-jarige Jan Domhoff. Het mag dan waar wezen dat Jan tijdens het Grote Uitdelen van de voetbaltalenten door Onze-Lieve-Heer misschien niet in de allervoorste gelederen heeft verkeerd, hij stond op die nieuwjaarsdag van 1957 voor het eerst (maar ook voor het laatst) toch maar mooi heel dicht in de buurt van al die godenzonen, dus moet zijn lichaam ook nu absoluut nog dat bijzondere voetbalplutonium bevatten dat ikzelf zo node mis. Jan, jongen, van harte proficiat met dit ‘jubileum’ en lieve mensen, bekijk die exact vijftig jaar oude foto maar eens goed in het voorbijgaan....Tussen haakjes: vandaag stond in het Haarlems Dagblad toevallig dat de eindstand toen 1-1 was.
De hartenkreet van elftalleider Joost Lamp in de laatste HFC’er resulteerde op nieuwjaarsdag 2007 in een prima opkomst (1800 man, heb ik begrepen) en support voor de Jonge Honden van René Anneese. Ze hadden het stukje over de ‘noblesse oblige’ in het Haarlems Dagblad waarschijnlijk goed ter harte genomen, de drank-inname beteugeld en nog een stief kwartiertje slaap gescoord. Maar ook met alle slaap in de wereld zou HFC de sportieve nederlaag niet hebben kunnen afwenden, want de Jonge Honden zagen een oud-Oranje elftal de wei betreden dat weliswaar weinig reserves op de bank had, maar dat wel moeiteloos uit grote persoonlijke reserves kon putten. Spelers als Fräser, Witschge (bis), Bosman, Boussata en Helder zetten de door coach Sjaak (eigenlijk Jesaja, een naam die als een profeet over je tong fietst) Swart ontworpen lijnen dermate krachtdadig en technisch verzorgd uit en bewogen daarbij nog zo fluks dat het voor HFC slecht kersen eten was in deze Orangerie. Toch moet ik zeggen dat de Good Old frank en vrij streed voor wat het waard was, dit jonge hondenteam zonder echte roedelleider in het veld. Ikzelf denk niettemin dat het soortelijk gewicht van dit elftal op zich de hoop rechtvaardigt van een opgaande lijn in het nieuwe jaar. Ik ben nou niet bepaald in de positie om daar heel gefundeerd over te oordelen, maar wat ik zie stemt me hoopvol ondanks alle gejeremieer. Vraag alleen niet naar het bewijs...
Terug naar de feiten. Na tien minuten prikte Aron Winter de bal voor het eerst in het net. Tom van Schaik leek hem van Winters aanstormende voeten te plukken, maar met een Hans Klok-achtige magie lag de bal een tel later toch achter de lijn. Aan de andere kant werd een fraaie tegenstoot van HFC, een streep van Rosco van Amsterdam, door de prima keepende 22-jarige Gijs Roelofsen die de geblesseerde Stanley Menzo verving nog net naast gewerkt. De moeder van Gijs die naast me stond glom telkens als een goudrenet bij iedere mooie actie van deze doelman van het Nederlands Amateurelftal.
Debutant bij de Ex-Internationals Barry van Galen toonde weinig gebrek aan spelritme (hij staat droog sedert de zomer), door als vanouds te buffelen en zijn gave traptechniek te tonen. Hij scoorde zelfs nog bijna, maar zijn onbaatzuchtige afspeelbal aan Trustfull leverde niet de 2-0 op. Dat klusje klaarde Robbie Witschge drie minuten voor rust heel koel en professioneel door de uitgekomen Tom van Schaik eerst via een schijnbeweging een duikreactie te ontlokken en de bal vervolgens simpel over hem heen te spelen.
De vaardige Bart Nelis was de architect achter HFC’s warm bejubelde tegentreffer door Olivier Koelemij in de 57ste minuut de gelegenheid te geven Gijs Roelofsen alsnog te verschalken. Zou het dan toch...? Nee, nee, de Exen trokken als reactie een extra registertje open. Koelbloedig vonniste Orlando Trustfull HFC door de tweede helft keepende Gerard van Rossum het nakijken te geven: 3-1. Michel Kruijff zou in de 85ste minuut na langdurig blessureleed zijn trotse ererentree in HFC 1 maken, ware het niet dat scheidsrechter Bossen in diezelfde 85ste minuut gedecideerd affloot. “Hééé!!!”, zou de helaas afwezige Pieter Kalbfleisch Bossens geweten ongetwijfeld op vlammende toon hebben geprikkeld. Beduusde gezichten langs de lijn en in de Bestuurskamer. “Hoe lang spelen we eigenlijk”, hoor ik Pinky Huygens, Arie Kalkman en Eric van Westerloo zichzelf en elkaar nog vertwijfeld afvragen om half twee. “De negentig minuten gaan vol”, was even later het verlossende antwoord van Joost Lamp. Dus toch maar mooi vijf minuten door de neus geboord! We zijn geflikt! We zijn gepiepeld! Dat riekt in 2007 al gauw naar duistere zaken...
Nou ja, voordeel was weer dat het “Beste wensen, insgelijks” dankzij Bossens oekaze nog wat sneller en gezien het uur van de dag ‘spiritueler’ kon worden voortgezet. En dan zit je dus naast Jan Domhoff die zo spiritueel wordt dat hij zich op zeker moment op samenzweerderige toon laat ontvallen: “Eigenlijk ben ik een linkse VVD’er...” Het kwartje viel even later toen ik in een flits de relatie zag tussen Jans gedistingeerde politieke nest enerzijds en zijn onwaarschijnlijke natuurtalent én kloppende hart voor het plat-Amsterdamse levenslied anderzijds... Johnny Jordaan-met-brogues, zal ik maar zeggen. Ik denk dat ik Jan maar eens ga begeleiden op een nog te boeken tour de chant. Want we zijn er op de wereld om mekaar, om mekaar...
Namens het Schrijverscollectief wens ik U allen een sportief en zegenrijk 2007!
Jaap Stork
Koninklijke HFC: Tom van Schaik, Elzo Noija, Jurjen Sondorp, Rosco van Amsterdam, Daniël Vijselaar, Jochem Lindenhovius, Wesley Kamerbeek, Hans van Laar, Olivier Koelemij, Bart Nelis, Sjoerd Kooistra, Gerard van Rossum, Daniël van Denderen, Jaap Duin, Michel Kruijff (erewissel!), Menno Prass, Milton Cooman en Joost Butter.
Ex-Internationals: Gijs Roelofsen, Bennie Wijnstekers, Henk Fräser, RobWitschge, Ruud Heus, Aron Winter, Richard Witschge, Barry van Galen, Dries Boussata, John Bosman, Orlando Trustfull en Glen Helder.
Artikel overgnomen uit de kleine HFC’er
nr. 17 van 8 januari 2007
Dat aanraken had maar één intuïtieve beweegreden: iets van de genialiteit uit een dergelijk schitterend sportlijf moest toch kunnen worden overgeheveld naar je eigen body-in-wording? Vele jaren later raakte ik ze nog steeds aan, nu na afloop in het clubhuis. Een Eddy Pieters Graafland, een Coen Moulijn, een Theo van Duivenbode, een Pummy Bergholz. Het is helaas verleden tijd. De voetballende Exen nippen nu aan de champagne op hun eigen feestje in hun eigen partytent en mogen slechts aangeraakt worden door hun eigen sponsorclubleden.Maar gisteren heb ik kans gezien het toch weer even te doen. Weliswaar niet in de partytent, maar toch. Ik legde mijn hand op de schouder van mijn rechterbuurman in de Spoelderruimte. Hij was het zich eerst niet bewust, maar toen ik refereerde aan de fraaie in de hal van het clubhuis hangende historische actiefoto van maandag 1 januari 1957, precies een halve eeuw oud, schoot het Jan Domhoff ook ineens te binnen. Dat schriele lichaampje dat met ontzag opkijkt naar de zich hemelwaarts verheffende Leeuw van Deventer (doelman Leo Halle, toen vijftig jaar) is toch maar mooi dat van de toen 23-jarige Jan Domhoff. Het mag dan waar wezen dat Jan tijdens het Grote Uitdelen van de voetbaltalenten door Onze-Lieve-Heer misschien niet in de allervoorste gelederen heeft verkeerd, hij stond op die nieuwjaarsdag van 1957 voor het eerst (maar ook voor het laatst) toch maar mooi heel dicht in de buurt van al die godenzonen, dus moet zijn lichaam ook nu absoluut nog dat bijzondere voetbalplutonium bevatten dat ikzelf zo node mis. Jan, jongen, van harte proficiat met dit ‘jubileum’ en lieve mensen, bekijk die exact vijftig jaar oude foto maar eens goed in het voorbijgaan....Tussen haakjes: vandaag stond in het Haarlems Dagblad toevallig dat de eindstand toen 1-1 was.
De hartenkreet van elftalleider Joost Lamp in de laatste HFC’er resulteerde op nieuwjaarsdag 2007 in een prima opkomst (1800 man, heb ik begrepen) en support voor de Jonge Honden van René Anneese. Ze hadden het stukje over de ‘noblesse oblige’ in het Haarlems Dagblad waarschijnlijk goed ter harte genomen, de drank-inname beteugeld en nog een stief kwartiertje slaap gescoord. Maar ook met alle slaap in de wereld zou HFC de sportieve nederlaag niet hebben kunnen afwenden, want de Jonge Honden zagen een oud-Oranje elftal de wei betreden dat weliswaar weinig reserves op de bank had, maar dat wel moeiteloos uit grote persoonlijke reserves kon putten. Spelers als Fräser, Witschge (bis), Bosman, Boussata en Helder zetten de door coach Sjaak (eigenlijk Jesaja, een naam die als een profeet over je tong fietst) Swart ontworpen lijnen dermate krachtdadig en technisch verzorgd uit en bewogen daarbij nog zo fluks dat het voor HFC slecht kersen eten was in deze Orangerie. Toch moet ik zeggen dat de Good Old frank en vrij streed voor wat het waard was, dit jonge hondenteam zonder echte roedelleider in het veld. Ikzelf denk niettemin dat het soortelijk gewicht van dit elftal op zich de hoop rechtvaardigt van een opgaande lijn in het nieuwe jaar. Ik ben nou niet bepaald in de positie om daar heel gefundeerd over te oordelen, maar wat ik zie stemt me hoopvol ondanks alle gejeremieer. Vraag alleen niet naar het bewijs...
Terug naar de feiten. Na tien minuten prikte Aron Winter de bal voor het eerst in het net. Tom van Schaik leek hem van Winters aanstormende voeten te plukken, maar met een Hans Klok-achtige magie lag de bal een tel later toch achter de lijn. Aan de andere kant werd een fraaie tegenstoot van HFC, een streep van Rosco van Amsterdam, door de prima keepende 22-jarige Gijs Roelofsen die de geblesseerde Stanley Menzo verving nog net naast gewerkt. De moeder van Gijs die naast me stond glom telkens als een goudrenet bij iedere mooie actie van deze doelman van het Nederlands Amateurelftal.
Debutant bij de Ex-Internationals Barry van Galen toonde weinig gebrek aan spelritme (hij staat droog sedert de zomer), door als vanouds te buffelen en zijn gave traptechniek te tonen. Hij scoorde zelfs nog bijna, maar zijn onbaatzuchtige afspeelbal aan Trustfull leverde niet de 2-0 op. Dat klusje klaarde Robbie Witschge drie minuten voor rust heel koel en professioneel door de uitgekomen Tom van Schaik eerst via een schijnbeweging een duikreactie te ontlokken en de bal vervolgens simpel over hem heen te spelen.
De vaardige Bart Nelis was de architect achter HFC’s warm bejubelde tegentreffer door Olivier Koelemij in de 57ste minuut de gelegenheid te geven Gijs Roelofsen alsnog te verschalken. Zou het dan toch...? Nee, nee, de Exen trokken als reactie een extra registertje open. Koelbloedig vonniste Orlando Trustfull HFC door de tweede helft keepende Gerard van Rossum het nakijken te geven: 3-1. Michel Kruijff zou in de 85ste minuut na langdurig blessureleed zijn trotse ererentree in HFC 1 maken, ware het niet dat scheidsrechter Bossen in diezelfde 85ste minuut gedecideerd affloot. “Hééé!!!”, zou de helaas afwezige Pieter Kalbfleisch Bossens geweten ongetwijfeld op vlammende toon hebben geprikkeld. Beduusde gezichten langs de lijn en in de Bestuurskamer. “Hoe lang spelen we eigenlijk”, hoor ik Pinky Huygens, Arie Kalkman en Eric van Westerloo zichzelf en elkaar nog vertwijfeld afvragen om half twee. “De negentig minuten gaan vol”, was even later het verlossende antwoord van Joost Lamp. Dus toch maar mooi vijf minuten door de neus geboord! We zijn geflikt! We zijn gepiepeld! Dat riekt in 2007 al gauw naar duistere zaken...
Nou ja, voordeel was weer dat het “Beste wensen, insgelijks” dankzij Bossens oekaze nog wat sneller en gezien het uur van de dag ‘spiritueler’ kon worden voortgezet. En dan zit je dus naast Jan Domhoff die zo spiritueel wordt dat hij zich op zeker moment op samenzweerderige toon laat ontvallen: “Eigenlijk ben ik een linkse VVD’er...” Het kwartje viel even later toen ik in een flits de relatie zag tussen Jans gedistingeerde politieke nest enerzijds en zijn onwaarschijnlijke natuurtalent én kloppende hart voor het plat-Amsterdamse levenslied anderzijds... Johnny Jordaan-met-brogues, zal ik maar zeggen. Ik denk dat ik Jan maar eens ga begeleiden op een nog te boeken tour de chant. Want we zijn er op de wereld om mekaar, om mekaar...
Namens het Schrijverscollectief wens ik U allen een sportief en zegenrijk 2007!
Jaap Stork
Koninklijke HFC: Tom van Schaik, Elzo Noija, Jurjen Sondorp, Rosco van Amsterdam, Daniël Vijselaar, Jochem Lindenhovius, Wesley Kamerbeek, Hans van Laar, Olivier Koelemij, Bart Nelis, Sjoerd Kooistra, Gerard van Rossum, Daniël van Denderen, Jaap Duin, Michel Kruijff (erewissel!), Menno Prass, Milton Cooman en Joost Butter.
Ex-Internationals: Gijs Roelofsen, Bennie Wijnstekers, Henk Fräser, RobWitschge, Ruud Heus, Aron Winter, Richard Witschge, Barry van Galen, Dries Boussata, John Bosman, Orlando Trustfull en Glen Helder.
Artikel overgnomen uit de kleine HFC’er
nr. 17 van 8 januari 2007